September 19, 2014

eran, matan and lior tahor, 3 august 2014

Filed under: kagaportraits — ABRAXAS @ 11:46 am


mother’s day

Filed under: films edited by kaganof,frank scheffer,kaganof short films — ABRAXAS @ 11:37 am


a radikal re-mix by aryan kaganof of three frans zwartjes films
commissioned by frank scheffer

September 18, 2014

ten questions – stephanus muller on nagmusiek

Filed under: literature,music,stephanus muller — ABRAXAS @ 11:00 pm

Screen shot 2014-09-18 at 10.58.56 PM

keep reading this article here: http://www.litnet.co.za/Article/tien-vrae-stephanus-muller-oor-nagmusiek

September 16, 2014

beyond ultra-violence: uneasy listening by merzbow

Beyond Ultra-Violence Uneasy Listening by Merzbow 1998 from Daniel Alves on Vimeo.

an inconsolable memory screening in london @inside out festival, 23 october 2014

Filed under: 2013 - An Inconsolable Memory — ABRAXAS @ 2:34 pm


more information here: http://www.insideoutfestival.org.uk/2014/events/an-inconsolable-memory/

aryan kaganof movies

Filed under: kaganof — ABRAXAS @ 11:39 am


September 15, 2014

7 september 2014

Filed under: caelan — ABRAXAS @ 3:24 pm


on zim and the one

Filed under: 2010 - the exhibition of vandalizim — ABRAXAS @ 12:40 pm


i think what happened on those occasions when i was able to experience zim entirely in the music
entirely given to the moment
zim ceased to be
there was only the music
zim’s presence as a conduit was erased
only the music existed
those occasions were rare
derek davey was with me once, our first trip together to the zimology institute
an audience of three – derek, zaide harneker and myself
zim played for about an hour and a half
just played and played and played and the sound overtook us all
actually none of use were there
none of us existed for a while
there was no lack of connectedness with the one
every possibility of lack of connection was erased
all the fake identities we hang on to in order not to be overwhelmed by the chaos of the One, were simply shredded
and it wasn’t zim that shredded them
it was the music itself
never before, and only once after this night, have i ever experienced this totality of the One (incidentally when Kyle played in India)
and not surprisingly, both times I did not film the events
because filming of course prevents me from being fully in the moment
so when i film events i am always somewhat removed from them

aryan kaganof
15 september 2014

karina magdalena on “time out with my destiny”

Filed under: kagastories — ABRAXAS @ 4:31 am

Screen shot 2014-09-15 at 4.29.08 AM
Screen shot 2014-09-15 at 4.29.22 AM
Screen shot 2014-09-15 at 4.29.35 AM

first published here: http://karinamagdalena.com/2014/09/14/review-adults-only-stories-of-love-lust-sex-and-sensuality-edited-by-joanne-hichens/

September 14, 2014

mngxitama on biko

Filed under: 2014 - Black Skins Wits Masks,andile mngxitama,politics — ABRAXAS @ 8:27 pm

Screen shot 2014-09-14 at 8.25.46 PM
Screen shot 2014-09-15 at 8.06.12 PM

jyoti mistry’s impunity

Filed under: south african cinema — ABRAXAS @ 9:23 am


first published here: http://www.hollywoodreporter.com/review/impunity-toronto-review-732283

September 13, 2014

black skins wits masks

Filed under: 2014 - Black Skins Wits Masks,andile mngxitama — ABRAXAS @ 9:06 pm


September 12, 2014

karina magdalena szczurek reviews the new kaganof short story (time out with my destiny)

Filed under: kagastories — ABRAXAS @ 9:57 pm

Screen shot 2014-09-12 at 9.55.35 PM
Screen shot 2014-09-12 at 9.55.50 PM

cape times, friday 12 september 2014

Compositional Aesthetics and the Political: Call for Papers Deadline 29th September 2014

Filed under: music — ABRAXAS @ 9:25 am

Call for Papers / Performances
Contemporary Music Research Unit
Department of Music, Goldsmiths, University of London
20th – 22nd February 2015

The increasing growth of the field of Music and Politics has recently seen quite a few turns in Music Studies, materialized in articles, books, and journals. The natural tendency to themes such as feminism, post-colonialism, the culture industry, war, censorship, resistance, etc., have irreversibly affected thinking about music and music-making of several genres, including that of ‘contemporary classical’. However, perhaps as a reaction to traditional musicology (with its insistence on the musical work and on authorship), the study of compositional practices against contemporary political dimensions, has hitherto received less scholarly attention. In the—ostensibly distant—sixties, figures like Xenakis or Nono represented two typical examples of politicized compositional attitudes: the former’s radical abstraction was a coup against the dominance of serialism, the latter’s thematization of textuality and location constituted gestures of resistance. Their epigones still produce work that challenges traditional conceptions (including those of their progenitors); this symposium’s foremost aim is to advance such contemporary practices. One such example is the impact that (free) improvisation has had on recent composition. To the extend that improvisation is the correlative of composition (as ‘material’, listening attitude, style, etc.), this symposium aims to examine both creative practices in their political dimension—either explicit or implied. Thus, this gathering will focus primarily on practice-based research, its underlying politics, the explicit or implicit theme of the political, and how these translate into to the praxis of composition.

The following is a list of suggested themes, but these should only be taken as indicative springboards. However, please note that these will be considered against the symposium’s focus on compositional praxis.

Problematics of the musical work
Absolute music, programmatic music and claims to representation
Progress, tradition and originality
Politicising the aesthetic / aestheticising the political
Performance spaces
Composition & ecology
Crisis in politics & aesthetics
Feminism & queer theory
Situationism & psychogeography
Contemporary composition, improvisation and activism
The politics of notation

Proposals of up to 300 words are invited for 20 minute presentations with 10 minutes questions. Please also include a short biographical note of around 100 words.

In addition, proposals involving practice are encouraged. These may take the form of a 30-minute presentation split between practice, speaking and questions as desired by the proposer/performer, or pieces which could be performed as concert items. In the case of these presentations, please supply a full list of equipment needed for the presentation/performance.

Details via Golden Pages:


Please send proposals and indications of interest to either Professor Roger Redgate: r.redgate@gold.ac.uk, Dr Dimitris Exarchos: d.exarchos@gold.ac.uk, or Alistair Zaldua: a.zaldua@gold.ac.uk

Deadline for proposals: 29th of September 2014
Notifications of result: October 2014

September 11, 2014

black skins, wits masks – world premiere at wits university 1 september 2014

Filed under: 2014 - Black Skins Wits Masks,andile mngxitama — ABRAXAS @ 7:06 pm

Screen shot 2014-09-11 at 7.04.15 PM

September 8, 2014

Debs Matshoba on the “non-blacks”

milpark today

Filed under: derek davey,joburg from every angle — ABRAXAS @ 2:23 pm


joburg – the palimpsestic city

Filed under: 2014 - Black Skins Wits Masks,kaganof — ABRAXAS @ 2:01 pm


Filed under: kaganof — ABRAXAS @ 12:29 pm


September 7, 2014

ralph wingens r.i.p. – Fragmenten van een acteur – some words in memoriam by dick tuinder

Midden jaren negentientachtig organiseerde ik een festival. En ik had iemand nodig die iets over Antonin Artaud en diens Theater van de Wreedheid kon doen. Iemand zei: “Dan moet je Ralph Wingens hebben. Die weet alles van Artaud.” De tip ging gepaard met een soort waarschuwing. Het was wel een type, deze Ralph. Het was een snikhete dag en ik woonde onder een schuin dak. Ralph zat zwetend en puffend voor me. Hij kwam binnen met een grote anderhalve literfles spa blauw die hij binnen een half uur opdronk. Steeds kleine slokjes nemend alsof het zuurstof was. Hij vertelde dat de hitte dat met hem deed. Dat zijn hoofd dan soms op hol sloeg. Het was inderdaad een type en ik hoopte stiekem dat-ie niet de hele avond zou blijven hangen, maar de impressario in mij zei me dat dit de man was die ik zocht. Sprekend over Artaud kwam er een zekere tederheid in zijn stem. Hij liet oude opnames van een krijsende Artaud horen. Zoveel pijn, zoveel zachtheid ook. Artaud was echt. Daar kon je niet om heen.

Op de avond van zijn optreden voor een publiek van 400 discogangers deed hij die Artaud, en nog veel meer. Hij werd uitgejoeld en toegejuicht, maar de finale triomf was voor hem. Hij had weer die waterfles bij zich. Maar nu met daarin 20 Norittabletten opgelost. Hij nam een grote slok en spuugde het zwarte water uit over het publiek, krijsend: “Je boire les ombres!” Gejuich en gegil, en hij herhaalde het nog een paar keer. Na afloop kwam hij met een stralend gezicht, waarvan de onderzijde zwart van schaduwen was, op me af gelopen. Intens gelukkig en tevreden. Dit was helemaal te gek.

Hij was een ouderwetse modernist. Zo’n modernist die zelf nog echte burgerlijkheid had gekend. Die dus persoonlijk nog iets goed te maken had. Het geloof in de kunst kreeg daardoor als vanzelf iets urgents. Het modernisme van die tijd (60-70) was ook een goede schuilplaats voor onaangepastheid. Impulsiviteit. Dingen anders doen. Improviseren. Plotseling een paar dagen verdwijnen en niet meer weten waar je geweest bent. Begin jaren ’80 begon dat te veranderen. Er kwam meer structuur in die wereld. Oude vriend Peer Mascini was rijk geworden van de Melkunie reclame en het leek soms wel of-ie Ralph niet meer helemaal serieus nam, zo zei Ralph.
“Terwijl, Peer is zelf natuurlijk ook niet helemaal goed bij zijn hoofd.”

Wat ik van hem weet is wat hij vertelde. Of het waar was weet ik niet, maar ik geloofde hem altijd. Hoe hij in de jaren zestig met Peer naar Figueres ging om Dali te zien. Die troffen ze in de haven aan waar hij met een dorpsbewoner zat te schaken. “En het enige dat we deden was naar hem kijken. Daar zat-ie gewoon! Daar zit verdomme gewoon Dali!!” De laatste ‘i’ uitgesproken als de verschrikte kreet van een roestig schanier. Tenslotte stapte Ralph op Dali af en begon met wilde gebaren een verhaal in fantasie-spaans. “Want wij waren zelf ook surrealisten natuurlijk, dat was opeens heel duidelijk.” Dali moest er om lachen waarop ze bij de meester thuis werden uitgenodigd. Ik sla me nu voor m’n kop dat ik hem daar destijds niet uitgebreider over heb ondervraagd. Het waren personen en verhalen die terloops voorbij kwamen in een vaak nogal ondoorgrondelijke reeks van associaties. Hoe hij, enkele weken voor diens dood, op een mooie nazomermiddag samen met Jimi Hendrix door Hyde Park wandelde.
“Dat was ook maar een gewone jongen. En helemaal niet levensmoe of zo.”

Van Morrisson. Dat was iemand. Ze gingen jaren terug. Nooit vrienden, maar ze kenden elkaar. Bij optredens ging Ralph altijd backstage. Ze herkenden vermoedelijk elkaars jazzy energie. Maar als hij in latere jaren over Van sprak was dat met een bitterheid die hij zelden toonde. Iets met een vrouw natuurlijk. Van the Man, die alle meiden van de wereld kon hebben, moest juist de vriendin van Ralph afpakken. Backstage. Ze zagen elkaar daarna nog wel. En hij bewonderde de artiest nog steeds. Maar dat was in zekere zin tegen zijn eigen wil.
Hij was iemand die met ontzag over zijn helden sprak. Hij had plakboeken vol met foto’s en artikelen van en over James Dean. Twee boeken ook met knipsels over Chet Baker. Ralph kwam Chet voor zijn huis tegen toen die laatste toevallig voorbij slofte. Hij nodigde hem uit. Chet kwam boven. Hij wilde niets. Alleen een glaasje water. En een beetje zitten in de keuken. Ralph wees naar het formica stoeltje. “Daar zat Chet.” Chet leek het bizarre huis van Ralph, een overvolle uitstalkast van poppen, kostuums, maskers, muziekinstrumenten, honderden boeken, vreemde voorwerpen, niet op te merken. De plakboeken over zichzelf wilde hij niet inzien, want: “That’s not me man.”

Ik werkte heel graag met Ralph. Hoewel ‘werken met’ misschien wat sjiek is uigedrukt. Ralph was er. Punt. En als Ralph er was hing er een andere energie. Er was altijd een verhaal. Een opvallend voorwerp. Een goocheltruc. Een lang citaat uit een gedicht van Rimbaud. Tijdens opnames waarin hij alleen in beeld was, of als dingen drie keer over moesten kon hij soms verlegen worden. Zenuwachtig. Verloren. In gezelschap met andere acteurs functioneerde hij op zijn best. Met een muzikaal oor voor wat de anderen zeiden, en een perfecte jazzy timing. Hij ging ver terug. En droeg dat als vanzelfsprekend met zich mee. Herman Teirlink. Dat waren lange lijnen, recht naar het hart van het modernisme in de late negentiende eeuw.Toen iedereen zich nog kleedde alsof ze een rol speelden.

Hij was een fantastische imitator. “Niemand doet beter Jules Deelder dan Ralph,” had Jules volgens Ralph gezegd, en daarna bewees hij dan terplekke dat hij geen onzin had verkondigd. Het schuine hoofd. De staccato spraak. Het weinige haar dat hij nog had ging er als vanzelf plat van op zijn hoofd liggen.
Hij had altijd plannen en hij klaagde eigenlijk nooit. Lang schemerde er een verhaal over een caravan ergens in Belgie waar hij kon zitten. “Om wat te doen?” Alleen maar lezen en schrijven.
Tijdens de opnames van de film Zand in 1994 kwamen we er samen met hem achter dat hij moeite had teksten te herinneren. Er was iets in zijn kop gebeurd. Hij wist niet wat. Schaamde zich kapot. Als mens en als acteur. We bedachten een oplossing in visuele codes voor sleutelwoorden waardoor het wel ging. Tijdens de laatste opname moest hij nog even op een trompet spelen. Hij toeterde al zijn schaamte met een knetterde solo weg. Een jaar later speelde hij Arthur Dauphin in de korte film De Tijdreiziger. Over een vergeten filmpionier die de eerste mens was die naar de camera zwaaide, en ook nog eens doorhad wat dat kleine gebaar feitelijk betekende. Dat er achter die lens een hele wereld verborgen ging. Ralph moest grotesk, negentiende eeuws acteren. Met gebaren in plaats van woorden. Het ouderwetse modernisme dat rond de fictieve figuur Arthur Dauphin hing (een horlogemaker die de gloednieuwe filmkunst wilde gebruiken om de tijd te meten) paste Ralph als een driedelig maatpak. Hij hield van kostuums. Een kostuum was eigenlijk al een karakter. Een reden om iemand anders te worden. Een stem aan te nemen.

Hij had een vol stemgeluid. Helder en ver dragend als van een standwerker. Zijn lach klonk als een schetterende trompet. “Héhéhé! Ieeeeee!” Uitroepen van verbazing. “Hoe-is-het mo-gelijk!?” Alles met volume, met kracht, met urgentie. Als een stoomketel die voortdurend onder druk stond. Met somberheid of stilte kon hij niet zo goed omgaan. Als het stil werd kon hij binnen enkele secondes verdwalen.

De stem op zijn antwoord apparaat: “Dit is Ralph himself!”

Teleurstelling toch in de laatste jaren denk ik. Misschien omdat hij niet geworden was wie hij had kunnen zijn. “Maar alleen als je iemand anders was geweest, Ralph.” “Ja, daar heb je gelijk in.” Misschien ook omdat het theater waarin hij opgroeide in zijn ogen niet was geworden wat het had kunnen worden. Een hutspot van alle zintuigen.
Het wilde niet meer schockeren. Niet meer het onverwachte toelaten. Dat gevoel was er ook omdat hij zich, min of meer terecht, buitengesloten voelde door zijn oude collega’s. Hij werd weinig meer gevraagd. Wilde ook niet. Kon het ook niet meer. Tekst onthouden werd steeds moeilijker. Ik zag hem vaker in de omgeving van Jazz en Beeldende Kunst. Disciplines waar tekst- of nootvastheid geen vereisde zijn. Waar energieën vrijelijk alle kanten op kunnen stromen. Meer dan iets anders was Ralph een instrument.

Ik stelde me vaak voor hoe dat er uit moest hebben gezien. Ralph alleen in zijn overvolle woning. Waar op alle tafels, alle stoelen en alle banken, dingen, dingen en nog eens dingen lagen. Bij al die dingen hoorde een verhaal. Het merkwaardige was dat de chaos een zeer ordelijke indruk maakte. Alles lag waar het behoorde te liggen en stoffig was het zeker niet. Hij was het type mens dat beter met objecten dan met subjecten om kon gaan.
Wat gebeurde er, en welke gesprekken werden er gevoerd op avonden wanneer hij na een bezoek aan het Bimhuis niet meer helemaal nuchter thuiskwam en recht in het gezicht keek van die paspop in politie-uniform en met indianentooi die inbrekers moest afschrikken? Becket en Buster Keaton links en rechts, Chet Baker in de achtergrond en Ralph in het midden.

In de laatste scene van de Tijdreiziger wordt verteld hoe Arthur Dauphin naar een filmopname van zichzelf terugkeek. In die opname loopt hij naar de camera toe, en vlak voor hij die passeert zwaait hij in de richting van de lens. Kijkend naar de projctie van zichzelf zwaait Dauphin automatisch terug. Hij schrijft in zijn dagboek:
“Ik realiseerde me met een schok dat de groet die ik gisteren bracht over tien of honderd jaar opnieuw beantwoord zal kunnen worden. Een deel van mijzelf zal door de tijd kunnen reizen en nooit meer veranderen. Het kleinste deel, waarop zelfs de dood geen grip zal hebben.”

Ralph Wingens (1942 – 2014)

September 6, 2014

adults only

Filed under: literature — ABRAXAS @ 9:07 pm

Screen shot 2014-09-06 at 9.06.23 PM

more information here: http://news.artsmart.co.za/2014/09/adults-only.html


Filed under: 2014 - Marikana Symphony — ABRAXAS @ 8:27 pm


more information is here: http://remixpress.com/filmski-program-amplitude-pancevo-film-festival/

l’etrange festival – 20 years 20 films

Filed under: film as subversive art — ABRAXAS @ 8:20 pm

Screen shot 2014-09-06 at 8.32.27 PM

more information is here: http://www.etrangefestival.com/2014/prog/20_ans_20_films/fr

September 5, 2014

soiled sinema reviews western 4.33

Filed under: 2002 - western4.33 — ABRAXAS @ 4:55 pm


first published here: http://www.soiledsinema.com/2014/09/western-433.html?zx=4533be2f71c4fce8

zaide harneker and eran tahor, braamfontein, 27 july 2014

Filed under: kagaportraits — ABRAXAS @ 2:29 pm


Next Page »