kagablog

translated into the Dutch by Dick Tuinder

Het Blondje

Ik zat tegenover de SaSas bar haar levensverhaal te schrijven toen het Blondje op me af kwam lopen.

“Wat ben je aan het schrijven?”

“Jouw levensverhaal.”

“Hoe loopt het af?”

“Zoals het begon, tragikomisch.”

“Klinkt bekend, heb ik nog enige inspraak in de afloop?”

“Ga zitten, geef me iets te drinken en we zoeken het uit.”

Enige tijd later, toen we naakt waren, vroeg ze me verlegen of ik echt om haar gaf of dat het enkel de sex was.

“Haal de dingen niet door elkaar liefje, ik geef echt om je sex.”

Toen deed ze haar magische act, sloeg haar enkels achter haar oren en liet die kleine dingen dingen zeggen tegen mij.
Na afloop rookten we beiden Blackstone Cherries en ik bewoog mijn hand door haar lange blonde haar. Lang duurde het niet. Maar iets was het wel.

Jaren later botsten we tegen elkaar op in de Killarney Mall. Ze zag er nog steeds goed uit. We dronken koffie bij Alfredo’s. Haar ogen stonden iets treuriger en het haar was minder lang.

We spraken over onbelangrijke dingen. Maar het scheen dat zij veel meer over mij wist, dan ik over haar.

“Jij bent geen feestnummer.”

Wat kon ik daarop zeggen? De jaren hadden hun tol geeist. Ik liep mee naar haar Mazda. Voor de geopende deur staand keken we hoe een typische Joburg onweersbui zich samenpakte en opmaakte de stad te geselen. Ze draaide zich naar me om, haar ogen iets bollend van kennis, en ik werd geraakt door wat ze zei:

“Het grootse deel van mijn leven is gevuld met wachten op iets. Maar als dat iets dan dreigt te gebeuren, ren ik weg. Dat is mij levensverhaal.”

Het was niet het verhaal dat ik had geschreven. Mijn verhaal ging anders. Ze reed weg in de richting van de steeds dreigender storm en ik stond nog lang op de stoep bij de Killarny Mall terwijl ik me afvroeg of een man ooit werkelijk een vrouw zou kunnen begrijpen. Of zichzelf.

Ik nam een omweg naar huis via Jan Smuts en William Nicol, maakte een Gin-Tonic, stak een goedkope sigaar op en keek naar een zonsondergang achter een grodijn van regen op de klanken van Serge Gainsbourg. Ik verstond geen Frans en ik verstond geen vrouwen. Ik probeerde J.M. Coetzee te lezen, maar hij deprimeerde me en maakte dat ik me onwerkelijk voelde. De zon ging uit en ik had de puf niet om de lichten aan te doen.

Ik dacht over alle blondjes met wie ik ooit een nacht had doorgebracht. Het was lastig te geloven dat mijn leven bijna afgelopen was. Iets in me schreeuwde dat het nauwelijks nog begonnen was. Ik bladerde door de stapel op mijn bureau, vond een oud adresboekje, zat, naar wat een lange tijd leek, naar de pagina’s te staren. De Gin-Tonic moet zichzelf opgedronken hebben, Serge had niets meer om over te zingen. Ik had niet genoeg in de fles om haar te bellen.

Ik kon me haar naam niet meer herinneren.

Aryan Kaganof