kagablog

He lived on the Lijnbaansgracht. Begane Grond. I used to visit him every two weeks or so. Not regularly. Just when I felt like it. He was in his early eighties. I was in my early thirties. We both smoked copious quantities of weed. He loved to mix the weed with Oude Jenever. He would knock that stuff back like it was water, nicely mixed in with appelsientje. When he talked it was often about theatre. The buhne was where he had spent most of his life. Beckett was his speciality. He had brought Beckett to Holland. Had become the senior tolk of Beckett in the lowlands. A master of the spaces and silences between words. Those interminable Beckettian … pauses … that drove most audiences to distraction. Pauses. Aporias. Apertas. Openings. Openings to a liminal space where words themselves seemed somehow, vulgar. Openings to the inside of the characters being portrayed. To the inside of existence itself. Inside Being. Inside Nothing.

We often talked about sex. He loved sex. Was paying a young Morroccan man quite substantial amounts of money every week for butt fucking. He loved to be butt fucked. Fucked in his rectum. His anus. His naught. His Nothing. Fucked inside his Nothing. Ass fucked inside Nothing.

Silence. And Death. And Fucking. 83 years of it. Of Life. And Death. And Nothing.

We were friends. It was a strange and valuable friendship. I think he wanted to fuck me but he never said so. The occasional hand on my knee, nothing more obvious than that. We would get stoned and laugh a lot. Laugh at the stupidity of everything and everyone. Laugh at ourselves laughing. Laugh at Nothing.

Then his condition deteriorated. I visited him once at the hospital. But the joy was gone from the visit. It was too much schlepp to take the tram all the way out to the West of Amsterdam. And he wasn’t allowed to smoke weed or drink Jenever so what was the point? I never saw him again. I didn’t go to his funeral.

Jaap Hoogstra: geboorte werd hem zijn dood

Panorama
De in 1998, op 83-jarige leeftijd, overleden acteur Jaap Hoogstra mijmert over zijn leven terwijl hij vrolijk drinkt en een grote joint rookt. Zijn bespiegelingen over zijn jeugd in Dordrecht zijn intiem en ontroerend. Hij is als homo geboren, zoals hij zelf zegt, en als jongetje van tien door een oudere jongen ontmaagd. Op de plaatselijke zwemclub, waar hij met plezier heenging, neukten volgens hem alle jongens met elkaar. Het vanuit diverse standpunten opgenomen interview wordt afgewisseld met gedramatiseerde scènes, waarin Hoogstra de hoofdrol speelt. Hij speelt in een filmische bewerking van een monoloog van Samuel Beckett, waaruit de titelzin van deze korte documentaire afkomstig is. Hoogstra praat vrijmoedig over het recente overlijden van vrienden en collega’s. Zelf is hij niet bang voor de dood, wel voor de manier waarop. Terwijl het beeld af en toe een vissenoogperspectief krijgt en Willy Alberti op de achtergrond Mens durf te leven zingt, staart Hoogstra aan het eind weemoedig voor zich uit.

Regisseur: Aryan Kaganof
Hoofd-Producent: Aryan Kaganof
Camera: Ian Kerkhof
Geluid: Harry Caganof
Editor: C.R. Mandala

categorie: Korte Documentaire
genre: Documentaire
Onderdeel: Hoofdprogramma
Premierejaar: 2007
Lengte: 26 minuten
Drager: Video
tint: Kleur
dialoog: Nederlands

01-10-2007 *20:00 uur in Studio
Premiere. Verkoop via de website

02-10-2007 *22:00 uur in Hoogt 1

for more information or to book your tickets click here