kagablog

3 april 2007

Thom Hoffman, vaderlands trots op het witte doek en ster in een lange waslijst aan films (waaronder het fantastische Naar de Klote! uit 1996 en Lars von Triers anti-Amerikaanse magnum opus Dogville — deel één van het drieluik America the Beautiful), zat gisteren in het tv-programma De Wereld Draait Door pseudo-intellectuele linkse kletspraat uit te kramen.

Hoffman was door de socialistische staatsomroep de studio ingelokt om de nieuwe David Lynch, Inland Empire, van enig deskundig commentaar te voorzien. Toen presentatrice Claudia de Breij hem vroeg wat deze regisseur bedoelt te zeggen met zijn tamelijk langdradige en verwarrende films, zei Hoffman (en ik parafraseer grotendeels, aangezien de uitzending nog niet online te bekijken is): Lynch probeert de ‘luchtbellen’ van de economie en welvaart met betrekking tot de Verenigde Staten ‘door te prikken.’ De echte Amerikaan wordt toch vooral gekarakteriseerd door ‘lust, hebzucht en duisternis.’ In Europa zien we enkel een ‘commercial’ voor de VS, uit Hollywood en van de televisie. Maar Lynch, die ziet de VS zoals ze echt is, en toont ons ‘de macabere kanten van hoe de mensen in elkaar zitten.’

Mensen in de VS dus.

Laat mij ten eerste dan even een rits films opnoemen uit de reclamefabriek die Hollywood heet, te beginnen bij wat titels die de afgelopen decennia het beleid van opeenvolgende Amerikaanse regeringen warm hebben aangemoedigd: Oliver Stone’s JFK en Platoon, Jarhead, The Deerhunter, Good Night, and Good Luck, The Good Shepherd, An Inconvenient Truth en Michael Moore’s hartverwamende documentaires Bowling for Columbine en Fahrenheit 9/11. En titels die de ongekende welvaart en calvinistische instelling van de Amerikanen prijzen: Erin Brockovich, Traffic, 21 Grams, Monster’s Ball, Requiem for a Dream, Crash en Se7en. Zestien namen, uit de losse pols en in twee minuten bedacht.

Deze acteur beweert dat hetgeen wij te zien krijgen van het leven aan de andere kant van de grote plas slechts rozengeur en maneschijn is, maar volgens mij is het tegendeel waar: Hollywood is al net zo in de ban van anti-Amerikaanse indoctrinatie als hijzelf. Hoffman is een postmoderne nihilist, die in ‘de eerste housefilm van Nederland’ (het was gelukkig ook de laatste, maar dat terzijde) de vulgaire excessen die de onderkant van onze samenleving bezighouden op smakeloze wijze verheerlijkte en in 1999 voor het oog van de camera’s zijn geslachtsdeel in een porno-actrice stak, maar vermoedelijk nog nooit een fatsoenlijk boek heeft gelezen.

Niet zelden komt obsessieve kritiek op de VS van dit soort ongeïnformeerde zielen, die met pseudo-intellectuele hersenspinsels VARA-kijkend Nederland willen imponeren. Het feit dat ze weer even in de schijnwerpers staan lijkt daarbij belangrijker dan de inhoud van hun verhaal. Hoffman heeft deze kant van zijn vak waarschijnlijk geleerd van Lars von Trier, de Deense regisseur met wie hij in Dogville samenwerkte en die met zijn absurde films Amerika telkens weer een gemene veeg uit de pan geeft. Misschien is hij net als deze grootmeester in linkse cliché’s zelf ook nog nooit in het land geweest. Dan wordt het dus hoog tijd voor een grondige herwaardering.

Mark Bogaers

this article was first published on hetvrijevolk.com