kagablog

March 8, 2017

Dick Tuinder on SMS Sugar Man

Filed under: 2008 - sms sugar man,dick tuinder — ABRAXAS @ 4:06 pm

HAPPY BEGINNING

Who needs art when one can do with a cellphone?

0

Over Kaganof’s SMS SUGARMAN
en de Beeldenstorm van het Derde Oog.

De eerste keer dat ik SMS Sugarman bekeek had ik allerlei ideeën over de keuze van de beelden, het acteren, de wijze van vertelling, en nog zo wat zaken. Toen ik de film een dag later nog eens bekeek, waren al mijn eigen ideeën verdwenen en kon ik bij alle lassen, kaders en bewegingen alleen maar knikken: juist, zo moet het.
Plotseling keek ik naar een foutloze film.
De eerste keer dat ik naar de film keek, deed ik dat als het ware door een klassieke lens. Ik wilde cinema zien, maar zag iets anders en dacht dat het niet klopte.
De tweede keer dat ik naar de film keek, zag ik de vertelling door de lens van de mobiele telefoon. En plotseling klopte alles.

0

De mobiele telefoon, in haar uitgebreide hedendaagse uitvoering, is een instrument dat met niets in de menselijke geschiedenis is te vergelijken. De ruimte die zij beslaat is eindeloos. De hoeveelheid beelden en geluiden die zij ziet, hoort en transporteert is eindeloos. En al dat eindeloze is even waar. Stylering, altijd het gevolg van schaarste, verdwijnt. Er zijn geen wetten in deze wereld. Het derde oog oordeelt niet. Het derde oog laat zien.

0

Het centrale verhaal in Sugarman, een protagonist die zonder het te weten opdracht geeft zichzelf te vermoorden, symboliseert op een prachtige manier de technische thematiek van de film. De mobiele camera vermoord, zonder dat zij zich daarvan bewust lijkt te zijn, de werkelijkheid die ze filmt. Anders dan de klassieke film, die in haar complexiteit en logistiek het best te vergekijken is met de bouw van Kathedralen, voegt de mobile camera niets toe aan de bestaande wereld, maar leidt integendeel een strikt parasitair leven. Als een zwam, een bloedzuiger of een teek zuigt zij het leven uit dat wat door haar oog valt.

0

Het is een wonderlijk proces dat nog het meest op duivelsuitdrijving en bezwering lijkt. Sinds haar de vonk van bewustzijn werd geschonken is de werkelijkheid geen beste vriend van de mensheid. Het is het verschil in zielerust tussen zij die weten dat ze onwetend zijn, en zij die niet door die, strikt gezien totaal overbodige, kennis worden gekweld.

0

SMS Sugarman is niet alleen een hedendaagse, grootsteedse burleske comedy of errors qua vertelling. In de beeldkeuze, de montage en de soundtrack is de film bovenal een essay over werkelijkheid en projectie. Enerzijds lijkt Kaganof de jongste digitale ontwikkelingen te omhelzen. Hij gaat niet de strijd aan met de technische beperkingen, maar gebruikt ze en toont ze als een mediumspecifieke textuur, zoals een pianiste het hout van de piano laat kreunen en de schilder zijn penseel sporen laat trekken. Maar Kaganofs omhelzing is er een van het melancholieke soort. Af en toe zien we, in kadrering en verstilling, een echo van de klassieke cinema. Maar het klassieke, monumentale beeld wordt op de mobiele telefoon slechts bij toeval gevangen, en betekent er niets meer of minder dan alle andere beelden. Voorwaarde is enkel dat de beelden doorgaan. Elkaar opvolgen. Nooit stoppen. De klassieke film kende nooit een loop-functie. Het verhaal was af en klaar en rond op een bepaald moment. Direct herhalen was en is in zeker zin zinloos. Dat is nu anders.

0

A Happy Ending is Never Easy (when you’re in a loop)

Men heeft het wel eens over de grammatica van het beeld. Alsof het beeld een taal is. Die men kan leren en ontleden. Maar het beeld is geen taal omdat haar alfabet niet zonder moraal is, en omdat wij de beeldtaal wel kunnen horen, maar niet actief machtig zijn. Beeldtaal dat is als het geluid van een waterval. Probeer daar maar eens iets op terug te zeggen. Alles wat wij hedentendage kennen als beeld is in oorsprong heiligs en beladen. Eenzame rotsen in een zee van beeldloosheid. Beelden waarover wij fantaseerden meester te zijn, maar die in de werkelijkheid onze meesters waren. Soms bekeken, maar zelf altijd kijkend. Soms toegesproken, maar nooit zonder de eigen constante monoloog ook maar een moment te onderbreken. Hoe antwoord je de Pieta van Michelangelo? Wat zeg je terug op die spraakwaterval van indrukken? Aan woorden heb je niets.

0

Dit verklaart de klassieke status van de kunstenaar. Iets tussen een magiers een charlatan en en een priester in. De bedwinger van het beeld, maar pas op: het bedrog ligt op de loer! Want wat hij kan, kunnen de meesten niet. Met de mobiele camera is die verhouding anders komen te liggen. Wie terug wil praten maakt een foto of film. En iedereen kan het. D’r is helemaal niks aan.

0

Een parasiet kent geen moraal. En zo is het beeld dat de mobiele telefoon laat zien, zonder moraal. Daarin is zij niet uniek. Ook de letters van het alfabet vertegenwoordigen in zichzelf geen morele waarde. De revolutie van de derde oog er niet een van communicatie, maar van ex-communicatie. Een nieuwe beeldenstorm. Een massale, collectieve ontheiliging van het beeld. Een schuimende volksbeweging die de muren tussen mooi en lelijk, tussen prive en openbaar, interieur en exterieur neerhaalt, en als een kudde jonge veulens de grenzenloze weide van de openbare ruimte inrent. Het derde oog breekt de werkelijkheid op in een weliswaar veelvorming en complex, maar in der aard moraalloos alfabet en eindelijk, eindelijk kunnen wij terugpraten!

0

Het enige waarover wij ons wellicht zorgen kunnen maken is het gegeven dat het moraalloze beeld van het derde oog wel verdacht veel lijkt op de werkelijkheid. Anderszijds: wie durft te beweren dat die werkelijkheid nog bestaat?

0

Er is heel goed een toekomst voorstelbaar waarin wij enkel nog met beelden zullen communiceren. Allen bionisch uitgerust met een zeer bewegelijke lens, een zender en een ontvanger, tovert men beelden in elkaars hoofd. De altijd bewegende visuele werkelijkheid die voorheen gevangen moest worden in omschrijving en stylering is nu zelf taal geworden.

0

De klassieke verhaalstructuren waarmee de mensheid sinds haar oorsprong met elkaar communiceerde zijn door het derde oog in toenemende mate obsoleet geworden. Geboren uit stylering die weer het gevolg was van beperkte middelen, is zij met het onvruchtbaarder worden van haar biologische ouders razendsnel aan het uitsterven.

0

Na tienduizenden jaren streven naar een Happy End zijn de rollen nu opgedraaid. Welkom in het tijdperk van de Happy Beginning. Opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Screen shot 2017-03-16 at 1.10.27 PM

HAPPY BEGINNING

Who needs art when one can do with a cellphone?

On Kaganof’s SMS Sugar Man and the iconoclasm of the Third Eye.

The first time that I watched SMS Sugar Man I had all sorts of ideas about the choice of images, the acting, the manner of story telling, and many other matters. When I looked at the film for a second time, the next day, all my own ideas vanished and at every cut, ever frame and every movement I could only nod my head: exactly, that’s how it should be. Suddenly I was watching a film without faults. The first time that I watched the film, I did it as if through a classic lens. I wanted to see cinema, but I saw something else and thought that this was a problem.
The second time that I saw the film, I watched the narrative through the lens of a mobile phone. Suddenly everything made sense.

Screen shot 2017-03-16 at 1.10.16 PM

The mobile phone, in its expanded contemporary version, is an instrument that is incomparable with any in human history. The space it takes up is infinite. The amount of images and sounds that it sees, hears and transport is infinite. And all that infinite media is equally true. Stylering, altijd het gevolg van schaarste, verdwijnt. Stylisation, always the result of sacristie, disappears. There are no laws in this world. The third eye doesn’t judge. The third eye sees and lets see.

The central story in SMS Sugar Man, a protagonist who unwittingly hires contract killers to kill hemzelf, symbolizes in a beautiful way the technical thematic of the film itself. The mobile phone camera, without being aware of it, murders the reality that it films. Other than in the classical narratieve film, that in its complexity and logistics is best comparable to the building of cathedrals, the mobile phone camera adds nothing to the existing world, but on the contrary leads a strictly parasitic life. As a zwam, a vampire bat, or a tick it sucks the life out of everything that it sees.

Screen shot 2017-03-16 at 1.10.08 PM

Het is een wonderlijk proces dat nog het meest op duivelsuitdrijving en bezwering lijkt. It is a wonderful proces that is most feministen of exorcism and bezwering. Sinds haar de vonk van bewustzijn werd geschonken is de werkelijkheid geen beste vriend van de mensheid. Since it first gained the spark of consciousness reality has not been the best friend of humanity. Het is het verschil in zielerust tussen zij die weten dat ze onwetend zijn, en zij die niet door die, strikt gezien totaal overbodige, kennis worden gekweld. It is the difference in zielrust between those who know they are ignorant and those who are not disturbed by this strictly spekking totally useless information.

SMS Sugarman is niet alleen een hedendaagse, grootsteedse burleske comedy of errors qua vertelling. SMS Sugar Man is not only a contemporary urban burleske comedy of errors in terms of narratieve. In de beeldkeuze, de montage en de soundtrack is de film bovenal een essay over werkelijkheid en projectie. In the choice of imagery, the editing and the soundtrack the film is above all an essay about reality and projector. Enerzijds lijkt Kaganof de jongste digitale ontwikkelingen te omhelzen. On the one hand it seems as if Kaganof has embraced the latest digital developments. Hij gaat niet de strijd aan met de technische beperkingen, maar gebruikt ze en toont ze als een mediumspecifieke textuur, zoals een pianiste het hout van de piano laat kreunen en de schilder zijn penseel sporen laat trekken. He does not try to disfigure or camouflage the mechanica imitators of the mobile phone medium, but uses them and exhibita them as a medium specific texture, like a pianist allows the wood of the piano to sigh or the painter who allows the individuele hairs of each brush stroke to be visible. Maar Kaganofs omhelzing is er een van het melancholieke soort. But Kaganof’s embrace is of the melancholy sort. Af en toe zien we, in kadrering en verstilling, een echo van de klassieke cinema. Every now and then we see, in raming and stylisation, an echo of the classical cinema of the thirties and forties. Maar het klassieke, monumentale beeld wordt op de mobiele telefoon slechts bij toeval gevangen, en betekent er niets meer of minder dan alle andere beelden. But this classical, monumental cinema image is captured by the mobile phone camera only in passing, at a glance as it were, and means no more or less than all the other images in the film. Voorwaarde is enkel dat de beelden doorgaan. The only conditiën is that the images keep moving. Elkaar opvolgen. Follow each other.Nooit stoppen. Never stop. De klassieke film kende nooit een loop-functie. The classical cinema never had a loop function- Het verhaal was af en klaar en rond op een bepaald moment. The story was ended and over at a particular moment. Direct herhalen was en is in zeker zin zinloos. Repetition was and is in that context menigtes, senseless. Dat is nu anders. That is now different.

A Happy Ending is Never Easy (when you’re in a loop)

Men heeft het wel eens over de grammatica van het beeld. There is often talk about the grammar of the image, of cinema. Alsof het beeld een taal is. As if the cinema is a langzame, as if images were a language. Die men kan leren en ontleden. That could be learned and analyzed. Maar het beeld is geen taal omdat haar alfabet niet zonder moraal is, en omdat wij de beeldtaal wel kunnen horen, maar niet actief machtig zijn. But the cinema of images is not a language because its alfabet is not without morality, and because we can hear the image language but not tactiel power can be (?) Beeldtaal dat is als het geluid van een waterval. An image language that is like the sound of a waterfall. Probeer daar maar eens iets op terug te zeggen. Try talking back at that. Alles wat wij hedentendage kennen als beeld is in oorsprong heiligs en beladen. Everything that we know today as image is in its origine sacred and loaded with meanikng. Eenzame rotsen in een zee van beeldloosheid. Lonely rocks in the see of imagelessness. Beelden waarover wij fantaseerden meester te zijn, maar die in de werkelijkheid onze meesters waren. Images that we fantasie about being the masters of but which were in reality our masters. Soms bekeken, maar zelf altijd kijkend. Sometimes looked at, but always themselves looking. Soms toegesproken, maar nooit zonder de eigen constante monoloog ook maar een moment te onderbreken. Sometimes spoken to (adressed) , but never without breaking their own contstant monologue for even a moment. Hoe antwoord je de Pieta van Michelangelo? How do you speak back to the Pieta by Michelangelo? Wat zeg je terug op die spraakwaterval van indrukken? What do you say back to the linguïstiek waterfall of impressions? Aan woorden heb je niets. Words alone are nothing.

Dit verklaart de klassieke status van de kunstenaar. This explains the calssic status of the artist. Iets tussen een magiers een charlatan en en een priester in. Somewhere inbetween a magician, a charlatan and a priest. De bedwinger van het beeld, maar pas op: het bedrog ligt op de loer! The bedwinger of the image, but beware: the cheating is in sight! Want wat hij kan, kunnen de meesten niet. Because the arttist can what most peole cannot. Met de mobiele camera is die verhouding anders komen te liggen. With the mobile camera this relationship has now come to change. Wie terug wil praten maakt een foto of film. Who wants to talk back makes a photo or a film. En iedereen kan het. And verbod can do it. D’r is helemaal niks aan. It’s absolutely possible.

Een parasiet kent geen moraal. A parasite does not know any morality. En zo is het beeld dat de mobiele telefoon laat zien, zonder moraal. And thus it is that the image that the mobile phone camera show is without morality. Daarin is zij niet uniek. That is in itself not unique. Ook de letters van het alfabet vertegenwoordigen in zichzelf geen morele waarde. The letters of the alfabet represent in theeservies no moral values. De revolutie van de derde oog er niet een van communicatie, maar van ex-communicatie. The revolution of the third eye is not one of communication, but of ex-communication. Een nieuwe beeldenstorm. A new iconoclasm. Een massale, collectieve ontheiliging van het beeld. A massive, collective de-sacralization of the image. Een schuimende volksbeweging die de muren tussen mooi en lelijk, tussen prive en openbaar, interieur en exterieur neerhaalt, en als een kudde jonge veulens de grenzenloze weide van de openbare ruimte inrent. A foaming people’s movement that the walls between beautiful and ugly, between private and public, interior and eksteroog, completely demonische, and like a herd of young foals the broderies weide of the public space runs inside. Het derde oog breekt de werkelijkheid op in een weliswaar veelvorming en complex, maar in der aard moraalloos alfabet en eindelijk, eindelijk kunnen wij terugpraten! The third eye breaks reality up in an apparently complex and multiformal, but in its essence amoral alfabet and finally, finally we can talk back!

Het enige waarover wij ons wellicht zorgen kunnen maken is het gegeven dat het moraalloze beeld van het derde oog wel verdacht veel lijkt op de werkelijkheid. The only thing that we should have to worry about is the fact that the amoral image of the third eye looks suspiciously like reality. Anderszijds: wie durft te beweren dat die werkelijkheid nog bestaat? On the other hand: who dares to suggest that this reality still exists?

Er is heel goed een toekomst voorstelbaar waarin wij enkel nog met beelden zullen communiceren. It is possible to imagine a future wherein we will only communicate with images. Allen bionisch uitgerust met een zeer bewegelijke lens, een zender en een ontvanger, tovert men beelden in elkaars hoofd. All of us bionically kitted out with an extremely mobile lens, a transmitter and a receiver, and magically appearing in and out of each other’s heads. De altijd bewegende visuele werkelijkheid die voorheen gevangen moest worden in omschrijving en stylering is nu zelf taal geworden. The always moving Visual reality that previously neede to be captured in elaborate descriptieons and stylization has now become language itself.

De klassieke verhaalstructuren waarmee de mensheid sinds haar oorsprong met elkaar communiceerde zijn door het derde oog in toenemende mate obsoleet geworden. The classical storytelling structures with which humanity since its originas has communicated have been by this third eye in increasing degrees made obsolete.Geboren uit stylering die weer het gevolg was van beperkte middelen, is zij met het onvruchtbaarder worden van haar biologische ouders razendsnel aan het uitsterven. Born out of stylization that itself was the result of limited means, she has become with the infertility of her biologica parents very quickly in danger of extinction.

Na tienduizenden jaren streven naar een Happy End zijn de rollen nu opgedraaid. After ten thousand years of stories doing their best to find the Happy Ending the roles have now reversed. Welkom in het tijdperk van de Happy Beginning. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. Welcome to the era of the Happy Beginning, again and again.

Comments are closed.