kagablog

click here

Dear friends and colleagues

I am happy to announce that my new music work ‘Sonic Tapestry Ⅲ’ will be presented at Muziekgebouw aan ‘t IJ/ Concert Hall of the 21st Century in Amsterdam on Tuesday the 3 November.
‘Sonic Tapestry III’ is a music journey of four centuries of music zigzagging from east to west. The fragments for this tapestry include Bach, Schumann, Sciarrino, Sato and my new piece.
I am preparing a small visual surprise between my music.
On that same evening my new CD-Book -en blanc et noir- will be presented. It is a new cd-release after 10 years. The cd is part of a vinyl size photobook with never published portraits and photos taken by Philip Mechanicus.
I sincerely hope you can come to hear and see me on the 3rd of November.

Tomoko

///////////////////////////////////

Tuesday, 3 November 2009, 20:15

Muziekgebouw aan t IJ, Grote Zaal

Ticket: € 23,- Normaal, € 18,50 Stadspas/CJP

reservation 020-788 2000

www.http://www.muziekgebouw.nl/agenda/291/Tomoko_Mukaiyama/Sonic_Tapestry_III/

Tomoko Mukaiyama : concept / composition / piano

Frank van der Weij : live-electronic

Here is a small interview about the performance.

http://www.muziekgebouw.nl/actueel/46/Interview_met_pianiste_Tomoko_Mukaiyama/

tomoko mukaiyama’s new project. go there. www.wasted.nl

Tomoko Mukaiyama（pianist）+ Philip Mechanicus（photographer)

Artbeat publishers, in collaboration with G/P Gallery, has actively been introducing Japanese contemporary artists, by publishing Nobuyoshi Araki’s special photography book “YAMI NO HANA” and “entropix” by an upcoming photographer Taisuke Koyama, who is attracting even more attention by being presented at PARIS PHOTO 2008.

We are now happy to release much awaited new CD BOOK “en blanc et noir” by Tomoko Mukaiyama, a pianist / artist based in Holland and in Japan on 31st January 2009. Mukaiyama is highly appraised not only as a pianist but also as a contemporary artist by her installation work “you and bach” which was presented in Sydney Biennial 2006 and the art project “wasted” which will be introduced to the world in Echigo Tsumari Triennial 2009.
This new album will be the talk of the world for playing musical fragments like a tapestry sewn over 400 years, from Baroque pieces such as by J.P.Sweelinck and J.S.Bach to contemporary ones including Ligeti, Rihm and Mukaiyama’s own. “en blanc et noir” is also a LP-Jacket-sized “art book” of which inner sleeves being composed of unpublished portraits by her partner and a master of Dutch photography, the late Philip Mechanicus. What also cannot be missed is that it is edited and designed by Shigeo Goto and Hideki Nakajima, who had collaborated on countless art books including that of Ryuichi Sakamoto.

“en blanc et noir” will be sold not only in CD shops but also in museum shops, major book stores and concert venues.
A live event by Mukaiyama is also planned to be held in Daikan-yama, Tokyo, meeting the release on 31st January 2009 . Please don’t miss it!

Title: “en blanc et noir”
Authors: Tomoko Mukaiyama + Philip Mechanicus
Size: 310×310mm, 16 text pages
Estimated Price: 4800 Yen + tax
Estimated Date of Publishing: 31st January 2009
Published by artbeat publishers
artbeat publishers (att. Junichiro Maruyama)
W405, 4-12-20, Jingumae Shibuya-ku
Tokyo 150-0001 Japan
tel&fax: +81-(0)3-3408-6180　
e-mail: abp@a-b-p.jp　
website: http://a-b-p.jp

This taboo serves to malign women. To make them feel ashamed of the biological working of their own body. To make them feel like a prisoner in their own body.

Menstruation still to this day in so-called “emancipated” Europe is an activity that is fraught with tension and fear for women.

Self-loathing, self-disgust are but some of the features of this taboo. This kind of attitude is not concommitant with the ostensible liberation that Western women have gone through over the past 40 years.

Wasted is an attempt to break through this literally “unspeakable” taboo; to meditate on, and to mediate on, the reality of women’s biology, of the working of the woman’s body.

Wasted, in its very title, speaks of the menstruation in terms that challenge existing preconceptions.

Is menstrual blood “waste matter”? For so it is represented in the barrage of advertisements that assail women on a daily basis, chanting the mantra of “hygiene and ease” at that “time of the month”.

Wasted refers ironically to the notion that a month that has gone by without a woman becoming pregnant is a month “wasted” - and the menstrual blood a sign of this.

Wasted as a multi-disciplinary “gesamtkunstwerk” deploys a legion of 12000 women whose evidence of bleeding combines with Tomoko Mukaiyama’s piano performance and sound recordings to testify of a growing new consciousness among post-feminist European women - that not enough has been spoken on this taboo subject, that the “secret” of the month must for once and for all be revealed.

One cannot but be reminded of medieval composer Hildegard Van Bingen’s great work for 10 000 Virgins, to which Mukaiyama seems to be obliquely referring in her monumental sound architecture Wasted. It would appear that those 10 000 virgins just started bleeding. The girls have become women. Viva!

aryan kaganof
september 2008

photo pierre borasci

Stichting Wall House #2 presenteert:
ism Grand Theatre Groningen
tijdens het Noorderzon Performing Arts Festival Groningen

Tomoko Mukaiyama met Mo-ichido (once again)
een spel van herinnering, geuren en muziek

Pianiste en kunstenares Tomoko Mukaiyama ontwikkelde speciaal voor Stichting Wallhouse #2 de voorstellling Mo-ichido (once again).
Tomoko onderzoekt hierin de kracht van de herinnering en de poëzie van de ruimte, door gebruik te maken van de twee sterkste mechanismen die onbewust herinneringen oproepen en aanmaken, geur en klank. Ze richt zich specifiek op de ruimtes van het Wall House. De voorstelling zal zich in de hoofdruimtes afspelen; de studio, de gang, de woonkamer, de eetkamer en de slaapkamer. Voor deze ruimtes componeerde Tomoko muziek, ontwierp installaties met klank-, geur- en videobeelden die haar interpretatie van de specifieke ruimtes versterken en daarmee de ruimtelijke ervaring zullen kleuren.
Het Wall House is het enige gerealiseerde theoretische model van de Amerikaanse architect John Hejduk. In dit model ging hij specifiek op zoek naar de betekenis en de mogelijke functies van de muur. Het ontwerp stamt uit 1972 en werd in 2001 aan het Hoornse Meer in Groningen gerealiseerd.
Stichting Wall House #2 nodigt performers, kunstenaars en wetenschappers uit om binnen de context van het gebouw nieuw werk te realiseren.
Het Grand Theater is co-producent van Mo-Ichido (once again)

Locatie: Wall House #2 | A.J. Lutulistraat 17 | 9728 WT Groningen
Speeldata: vrijdag 22 t/m maandag 25 augustus.
Aanvangstijden: 16.30, 18.00, 19.30 en 21.00 uur.
Kaartverkoop via www.noorderzon.nl

concept /concept: Tomoko Mukaiyama
installatie & muziek/ installtion & music: Tomoko Mukaiyama
geur ontwerp / scent design: Kouta Sano
kostuums/costumes: Klavers van Engelen
video montage / video editing: Menno Boerema
techniek / technique: André Pronk
met dank aan / thanks to: Carl Michels Theater service en de Tomoko Mukaiyama Foundation.
producite: Stichting Wall House #2
coproductie: Grand Theatre Groningen
financiele steun: Kunstraad Groningen, Prins Bernhard Cultuur Fonds en Fonds voor Amateurkunst Podiumkunsten.

www.tomoko.nl
www.wallhouse.nl
www.grand-theatre.nl

Voor meer informatie en/of beeldmateriaal kunt u terecht bij het Wallhouse #2:
E info@wallhouse.nl
T 06-52065213

De pers over vorige voorstellingen van Tomoko Mukaiyama:

‘Al jaren kietelt de Japans-Nederlandse pianist de stramme conventies van het klassieke concert.’
‘ En daar verrijst Tomoko Mukaiyama, als een ijskoningin in haar poolrijk. Of als een engel op de wolken: aan haar schouders verschijnen vleugels die uitgroeien tot een bovenmaats overhemd.’
‘ Het klassieke concertleven kent kokette diva’s in exquise creaties. Modeontwerpers leven zich soms uit in een opera. Maar bij Tomoko Mukaiyama reiken naald en draad velen dimensies verder. Niet eerder heeft een pianiste Contrapunctus 14 uit Bach’s Kunst der Fuge zitten spelen onder een klamboe die naadloos voortkomt uit haar blootgeschouderde jurk en de Christo-achtige omhulling van een Steinway.’ -
Show me your second face | Volkskrant | december 2007

‘…a meditative and… powerful sonic and visual journey…’ – Huddersfield Daily (UK)

‘…the glamorous but strong young japanese pianist Tomoko Mukaiyama nearly reducing the piano to scrap metal and kindling. heavens.’ – Globe and mail, Toronto (Ca)

dick tuinder & sally de winter (kiriko mechanicus), steenwijk, august 2008

In Steenwijk heeft beeldend kunstenaar Dick Tuinder Summercamp Winterland opgeslagen. Het is de set van zijn eerste lange speelfilm, een fantastische road movie waarin het virtuele meisje Sally Dewinter verdwaald raakt in de werkelijkheid.

Door Dana Linssen

STEENWIJK, 26 JULI. Ergens op het Overijsselse landgoed De Eese ligt Wonderland verscholen. Pardon: ligt Winterland verscholen. Een wereld zo wonderlijk dat Alice er alleen maar van kon dromen. Dus vergeet Alice. Hier is Sally. Sally Dewinter. Sally is de schepping van beeldend kunstenaar, schrijver en filmmaker Dick Tuinder (1963). Ze figureerde in een hele reeks tekeningen en de kortfilm Most Things Never Happen (2005) waarin ze terechtkwam op het achtertoneel van de werkelijkheid. Tuinder houdt ervan om vragen te stellen bij het gemak waarmee we de werkelijkheid voor waar aannemen. ,,Alles is echt. Of alles is onecht. Dat hoort wel bij de dingen die me bezighouden’’, zegt hij tijdens de lunchpauze op de set van Winterland. Het wordt zijn eerste lange speelfilm en Sally speelt er weer een grote rol in: ,,Het is een eerbetoon aan Sally Dewinter. Dankzij Most Things Never Happen heeft ze toch vrij veel fans op internet. In Winterland maakt ze samen met actrice Tara Elders (de film wordt ook een eerbetoon aan haar) een reis door verschillende virtuele, echte en fantasiewerelden en langs alle mogelijke manieren om daar verhalen over te vertellen. Het zijn werkelijkheden die maar een paar seconden naast elkaar liggen.’’

Most Things Never Happen was waarschijnlijk tot nu toe het werk waarin alle interesses en talenten van Dick Tuinder het beste samenkwamen: beeld, geluid, tekeningen, vraagtekens, filosofie, de lege ruimte, verbeelding en dat alles op een manier die net als Sally ,,licht en diep tegelijkertijd is.’’ Niet verwonderlijk dus dat toen het Filmfonds en de Mondriaan Stichting vorig jaar aankondigden onder de noemer ‘De verbeelding’ een reeks lowbudget kunstzinnige films te willen financieren een film over Sally eigenlijk onvermijdelijk was. 300.000 euro is het bescheiden budget en daarvan bouwde Tuinder, net als filmtovenaar Georges Méliès in de begindagen van de cinema, niet één maar meteen maar vele werkelijkheden.

De tot studio omgetoverde schuur herbergt maquettes van verre planetenwerelden, een negentiende-eeuws luchtschip, een aan alle kanten open bordkartonnen atelier (,,Ik heb er een deur in gebouwd. Voor de privacy’’). Verderop liggen achteloos tegen de wand gekwakte grasmatten, boomstronken die de neiging hebben weg te lopen en een hele verzameling zwerfkeien (hoe kan het ook anders in Steenwijk) die soms een beetje zachtjes in zichzelf liggen te praten. Althans, dat zullen ze straks in de film gaan doen, die een mix van live action, animatie, film-in-film-en-over-film gaat worden, legt Tuinder uit. We kennen die stenen natuurlijk al uit zijn striptekeningen en Tuinder vindt het verfrissend om al die filosofische vragen waar hij zijn personages mee opzadelt ,,eens vanuit het perspectief van die stenen te bekijken.’’ Zoals in de scène die straks op het programma staat: ,,Het is een van de laatste scènes van de film en Sally vraagt na al haar omzwervingen aan Old Rock Mo hoe ze de weg terug naar huis weer kan vinden. Die vertelt haar dan dat je soms niet te ver vooruit moet willen kijken. Als je naar beneden kijkt, vormen de stenen op de grond vanzelf een pad.’’

Daarna zweeft ze weg op een oog-ballon en de dertienjarige Kiriko Mechanicus die Sally speelt is helemaal opgewonden bij het vooruitzicht om daar straks voor een groot green screen op te mogen schommelen, zodat daar later in de montage digitaal allerlei beeldeffecten overheen kunnen worden geprojecteerd. Kleine correctie trouwens: Kiriko speelt Sally niet, ze ís Sally. Zo praat ze ook over haar: ,,Sally heb ik zeven jaar geleden leren kennen en toen Dick ongeveer een jaar geleden vertelde dat hij deze film ging maken heb ik hem gezegd dat ik Sally wel wilde zijn.’’

Cameraman Stijn van Santen, met wie Tuinder zijn in 1993 bekroonde afstudeerfilm Goud maakte, maakt ondertussen een eigen ruimtereis met zijn camera op een kraan om ons straks het gevoel te kunnen geven dat we met Sally in de peilloze ruimte zullen verdwijnen. Die is nu nog onmetelijk groen, maar Tuinder roept van achter de monitor: ,,Het is nu al mooi.’’

Zo wordt even alles film, daar in Steenwijk. Want dit zijn beelden die straks misschien op hun beurt weer terug zullen komen in de making of die collega-filmmaker Aryan Kaganof én acteur in de film ondertussen ook aan het draaien is. Tuinder: ,,Op de dvd moet de film in nog meer lagen open te vouwen zijn.’’ Waarom er steeds meer films worden gemaakt die zich moeiteloos van de ene parallelle wereld naar de andere bewegen, het Nederlands Filmfestival opent in september bijvoorbeeld met de film-in-en-over-film Het echte leven van Robert Jan Westdijk, weet hij niet. ,,Er is geen scheiding meer tussen interieur en exterieur, tussen privé en publiek. Dat was tien jaar geleden nog niet zo extreem. Als je nu naar buiten gaat doe je de oordopjes van je iPod in om toch weer binnen te zijn. Die werkelijkheden lopen heel natuurlijk en snel in elkaar over.’’

Winterland moet op tijd klaar zijn voor het Filmfestival Cannes in mei 2009.

www.sallydewinter.com
www.dicktuinder.com
www.columnfilm.com
http://www.freewebs.com/sallydewinter/index.htm
http://www.youtube.com/user/sallydewinter

this article first appeared in the nrc handelsblad of saturday 26 july 2008