kagablog

Regie Ian Kerkhof
Genre actie, drama, misdaad
Tijdsduur 104 minuten
Jaar 1996
Acteurs Fem van der Elzen, Tygo Gernandt, Thom Hoffman, Hugo Metsers, Jorinde Moll, Afke Reijenga, Wally Tax, Mike Libanon, Johanneke Benink, Raymond Contein, Skip Goeree, Cees IJlstra, Franz Kubin, Rick Nicolet, Vincent Smit
Kijkwijzer
Let op met kinderen tot 16 jaar Geweld Seks Drugs- en/of alcoholmisbruik Grof taalgebruik

Naar de klote! / Wasted!
Samenvatting

Jacqueline (Fem van der Elzen) en Martijn (Tygo Gernandt) zijn een stel dat pas verhuisd is naar Amsterdam. Zij vindt werk in een smartshop en wordt al snel ingewijd in de wereld van de harddrugs, terwijl hij meer van het blowen is. Jacqueline begint in het geheim een relatie met de sinistere dealer JP (Hugo Metsers), voor wie ze pillen verkoopt. Door haar voortdurende drugsgebruik en gefeest belandt ze in de problemen en lopen de spanningen tussen haar en Martijn steeds verder op.
Recensie

‘De ervaring van de jaren 90′, luidt de tagline van ‘Naar de Klote!’. Na een reeks experimentele, ‘warholeske’ films richtte regisseur Ian Kerkhof (tegenwoordig door het leven gaand als Aryan Kaganof) zich halverwege de jaren negentig met deze film op een breder publiek, namelijk de Nederlandse housescene - en dan met name het segment dat zich van een portie pillen bediend om het uitgaansplezier te verhogen.

De regisseur was overtuigd van een succes, maar er is een grotere groep mensen voor nodig om een kaskraker te creëren. Bovendien is het voor pillenslikkend Nederland niet interessant om een film te kijken die anderhalf uur lang nabootst hoe het is om een drugstrip te hebben. Kerkhof beeldt dit uit door een felle zuurstokkleurige filter over scènes te plakken, waardoor er bij tijd en wijlen een zonnebril aan te pas komt om je ogen op het scherm te kunnen houden. ‘Naar de klote!’ is naar verluidt de eerste Nederlandse film die geheel digitaal is geschoten en de filmmaker leefde zich flink uit met de effecten die hij hiermee tot zijn beschikking had.

Uit deze kleurenmassa valt ergens een verhaal te destilleren, zij het een flinterdunne. Jongen (Tygo Gernandt) en meisje (Fem van der Elzen) verhuizen van de provincie naar Amsterdam. Terwijl hij zich prima vermaakt met jointjes en bier, raakt zij door toedoen van een gluiperige dealer (Hugo Metsers) steeds meer verzeild in de wereld van de harddrugs.

Tussendoor volgen we het wel en wee van een fictieve superster in de housescene, Dj Cowboy, gespeeld door Thom Hoffman. De acteur speelt zijn rol met een knipoog en komt daar goed mee weg. Ook Gernandt haalt het beste uit zijn rol, terwijl Van der Elzen in haar spel wel erg de nadruk legt op de kinderlijke naïviteit van een provinciaal die in de grote stad belandt.

Ook voor tv-babe Jorinde Moll is een rolletje weggelegd, als arrogant feestbeest die het samen met een vriendin in de muziekbusiness wil maken, en zelfs de Party Animals komen nog even voorbij. Wat dat betreft is ‘Naar de klote’ nu vooral leuk om bekende gezichten in hun jongere jaren te spotten. De film is beslist niet een naslagwerk van de Nederlandse housescene van jaren negentig geworden. Daarvoor is teveel de nadruk op de drugscultuur gelegd, dat ook nog eens flink is aangedikt om wat meer spanning in het verhaal te creëren. Bovendien is de soundtrack niet door een housefanaat uitgekozen, want de meest geestdodende tracks passeren de revue. Er waren destijds betere opties voor handen.

De vreemde mix van repetitieve houseklanken in combinatie met een overdosis aan felle kleuren en effecten passen bij Kerkhofs eerdere, vervreemdende videokunst, maar is zware kost voor het alledaagse bioscooppubliek. Vernieuwend willen zijn is één ding; een goede film afleveren een tweede. Enthousiaste uitlatingen van de filmmaker over de parallellen tussen digitale film en elektronische muziek waren op papier interessanter dan in de praktijk.

In 2006 verrichte Kerkhof opnieuw pionierswerk door de eerste speelfilm met mobiele telefoons op te nemen. Experimenteren met nieuwe technologieën is duidelijk een interessegebied van de filmmaker. Hij vergat in dit geval alleen tussen het experimenteren door een goede productie af te leveren. De ongebruikelijke aftiteling van ‘Naar de klote’ - zijwaarts in plaats van verticaal - weerspiegelt de rest van de film: tuurlijk, het is eens wat anders. Maar dat betekent nog niet dat het goed is.

Wouter Westerhof

this review first appeared on movie2movie.nl

first published here

ich muß aber eher was zur Ecstasy-Ästhetik sagen, zu den neueren Dokumentationsversuchen jungen Lebensglücks in Europäischen Hauptstädten.

E steht für Ecstasy, hier und da. NAAR DE KLOTE! WAISTED IAN KERKHOF Europajugends young couples collection in 100 Minuten.
Get waisted-Titel auch des im Film entstehenden Hits, den ehrgeizige Frauen von DJ Cowboy durch Beischlafdiebstahl erlangt haben. Die miesen Tricks der jungen Frauen, gegen die der triebgesteuerte und redliche Mann nicht ankann. Ein Misthit “Let´s Party”, fiese DJ-Konkurrenz, unterstützt von perfider Plattenladenpolitik: Wer Star ist, darf neue Platten anhören, wer nicht, nie. Bedrohlich kurzlebig, die Erfolgsmacht, immerhin. Immer Party, überall Partybeschäftigte. Party, wie mich das ankotzt. In Clipherstellung erfahrener Techniker fand inhaltsarmes Drehbuch für verspäteten Love-Nation-Kritik-Film, der auch gebührend vor E-Pillen und zu leicht genommener Beziehung warnt. Landpärchen (er und sie) zieht nach Amsterdam und lernen Leben und Rave kennen. Nettenaivegesichtergesuchtvongeldgebendemmacker und sie hat einen Job. Nach charmanter Bekanntschaft mit fettautofahrendem Oberdealer, der von Unterdealerinnenn schon von altersher sexhaftes für Protektion erhält.) Oberdealerarschloch kriegt also Blowjobs von aufstrebender unterdealerin, derjenigen vom Land, die so ihren Freund (Kiffen, Ficken, Heineken) betrügt, unehrenhafter Lebenswandel gewinnt Tempo (schleichtsichein). Vom Land ins Geld kommen, viel und schnell, zu Waffen auch, so ist die rauhe Welt. Nicht sie, doch die Männer, die Jungs, die Dealer, Türsteher, alle halt, sind videofilmisch geschult, wissen über das gefährliche Leben Bescheid wie das Drehbuch, das den einzig ernstzunehmenden Gangster (L.A.-Herkunft, ehrenhaft) sagen läßt: This is no Tarantino-picture, man, this is real life. This is not South Central, this is Amsterdam. Er stirbt an Kugeln in Blut wie überall gehabt, Filme mit verdeckt einmontiertem Antichristen. Ausgegangen mit Zuschauerswutschnauben.

Nichts gegen 100 Minuten C&A-Talent, gute Effekte, kein Problem mit den Bildern, aber die Leute: So sind sie, die Frauen (nur die eine nicht), betrügen die Männer, einander, sich selbst; sind, wie Scheidungsmänner sie misogyn darstellen. Was soll das hier? Kann das angehen?
Get waisted-Blödsinn, von wegen Verschwendung, die wollen doch nur Freunde, feste, mit Geld, gutem, um zu lieben die immergleiche Kleinbürgerei, der sie wüst entgehen wollen. Sagt der Film. Das auch. Na gut. Männer sind eben Türsteher und Autozertreter.

this review first appeared here

this review first appeared on artechock.de

Ian Kerkhof, NL 1996

Ein Film, in dem Techno keine reine Kulisse ist, sondern ein Film aus, über und mit Techno, so verspricht uns das Programmheft.

Aber leider Gottes zeigt sich, daß auch in echt technoischen Technofilmen am liebsten haarsträubend konventionelle Geschichten erzählt werden: Trine vom Dorf, naiv und lebensgeil, gerät in Großstadtsumpf zum Beispiel.

Das technospezifische in diesem Fall scheint zu sein, daß es sich um eine Ethnotrine handelt, die sich zur Edelraverin wandelt und daß sie begleitet wird von ihrem ewig zugekifften und freakigen Freund, dem selbst eine Charakterwandlung in gut 100 Minuten Film zu anstrengend ist.
Natürlich kommt es zu einer tiefen Krise zwischen den beiden, weil sie neue falsche Freunde findet und neuen bösen Verlockungen erliegt. So betrügt die Trine den Freak mit einem eleganten und skrupellosen Dealer, der sie anfangs abstößt, von dem sie sich dann aber bereitwillig in die Abgründe des Lebens, der Erotik und des Drogenhandels einführen läßt. Sie wird in dunkle Geschäfte verwickelt und je tiefer die Verstrickungen, je mehr Leute sie verletzen und betrügen, desto mehr erkennt sie die Falschheit ihrer neuen Welt, die Verfehltheit ihres eigenen Tuns. Am Schluß kehrt sie geläutert zu Freund, Provinz und vermutlich auch relativer Drogenfreiheit zurück, durfte sie doch vorher bereits in einer Schlüsselszene eine Menge Pillen eine technobunte Toilette runterjagen.

So schematisch, so bekannt.

Aber weil “Wasted” nun mal ein Technofilm ist, muß er seine schwachbrüstige Story eben auch technolike aufdonnern. Ein fataler Fehler. Nichts gegen Bildverfremdungen jeder Art, nichts gegen hektisch-hysterische Montage und Kamerabewegungen, aber in der völlig unangemessenen Verbindung mit der dumpfen Story kommt es zu einer verhängnisvollen Mischung: langweilige Narration plus nervige Inszenierung. Vielen Dank.

So hat der Film seine stärksten, leider zu spärlichen Momente an den Stellen, wo er fast völlig aufs Erzählen verzichtet, nämlich bei den Partyszenen. Da geht’s dann wenigstens wirklich ab, da ist es dann wenigstens wirklich trippy.

Merkwürdigerweise zeigt das Ende des Filmes, das fast ein bißchen angeklatscht wirkt, da es im Grunde nichts mit der vorherigen Geschichte zu tun hat, was “Wasted” anstatt einer paradoxen Mischung aus jubelnder Technoästhetik und altbackener Drogenverteufelung auch hätte sein können: Wir sehen zwei Bubis von vielleicht 16 Jahren, die am hellen Morgen von der letzten Party nach Hause fahren wollen. Sie bieten zwei Mädchen im selben Alter an, sie auf ihren Fahrrädern mitzunehmen, der unbeholfene Aufreißversuch wird von einigen älteren Autofahrern vereitelt, so daß die Jungs alleine auf ihre Drahtesel steigen müssen. Durch den Morgen sausen sie nach hause. Dort hüpfen sie dann auf ihren Betten, lachen und johlen und trauern der entgangenen Chance hinterher, aber nicht zu sehr. Und weil sie noch so gut gelaunt sind, schlägt der eine vor, noch eine Line zu ziehen. “Volle Dröhnung” lautet ihr Schlachtruf, mit dem der Film endet.

Diese Jungs, in denen sich kindliche Unbekümmertheit, pubertierende Spaßgeilheit und knallharte Drogengier trifft, sie haben mich berührt, interessiert und geschockt, mehr als der ganze Rest des Filmes.

Björn Vosgerau

this review first appeared on filmtext.com

this list first appeared here

Amsterdam has its unique history in which a great number of artists who became political refugees were accepted and played a important role in the cultural center of Holland. As everyone knows, Amsteram is a soft drug-free city which has been boasting of a unique hybrid culture formed by various races and always been facing the diffucult issues of the drug and race. The substancial background of art is the driving force of a variety of cultural elements in Amsterdam such as techno club, free paper, the internet, drugs, gay culture etc. Amsterdam Wasted! directed by Ian Kerkhof is the film that well describes the life of the youth in Amsterdam in techno sounds.

Entirely featuring digitally recorded footages, the mind blowing scenes in the film make the audiences feel as if they were on the drug that the characters intake; XTC, marijuana, LSD, cocaine, speed etc.

A young couple who yearningly come to live in Amsterdam encounter many town dwellers like a DJ, clubbers, gay peole, drug dealers etc. The main character indulges in making quick money and drug abuse while the girl recklessly tries to reach to the stardam as a DJ.
They gradually realise a reality in love after they indulged in unstrained sex life. Love, friendship and desire confuse them while having a hardtime with their parents, job and distress. This is almost like Amsterdam version of Trainspotting.

The film’s another attraction is the elaborate fashion clothings worn by the actors and actresses and very attractive interior design.
The heroine, Jacky, who used to be just a psychedelic hippy girl, quickly becomes attractive with sophisticated club gears. Featuring the exquisite early 90’s cyber fashion clothings of the wanna-be-a-DJ girls, the sophisticated mode style of an african drug dealer, fully psychedelically designed interior in a loft room etc, Amsterdam Wasted depicts the city mixing up all generations and cultures.

The soundtrack consists of every dance techno music. Drum’n'bass, indo-vibe, hardcore, music from an Amsterdam-based techno label, Outland/Spiritual livens up the film.
In an interview, the director says ” My films are cultural criticisms in the shape of commercial films. If a youth once experiences XTC, he’ll end up in speed. What I wanted to say in the film was that the first XTC is the best of all, but the last speed is the worst”.

Story -
Jacky and Martin yearningly come to Amsterdam from the countryside in Holland. Jacky starts working at a shop Gaia which deals in magic mashroom and other soft drugs as well as party tickets. Meanwhile, Martin enjoys his life net-surfing, playing football and smoking pot while planting marijuana in his room. One day, Jacky sees DD and YOYO who are trying to be DJs.
Eventually she lent a whole proceeds of the shop for their music recording. at the same time, she happens to see JP, a drug dealer, who tempts her into saling hard drugs and making easy money to put up bail for her father, for her older sister who suffers dire poverty and to make a living with Martin…

order the dvd here

Amsterdam Wasted!
1996/Holland/101minutes/Colour
Tokyo: On late show at Shibuya Parco Space Part3,
Everyday from 6 Feb starts at 9:20pm and 11:10pm except for 19 Feb
Osaka: will be on show at Shinsai-bashi cinema deux in the spring
Distributor: UPLINK
Tel 81-03-5489-0755
Amsterdam Wasted! vailable at Amazon.

Ian Kerkhof
As his films in his early days based on abnormal subjects such as murder, genitals, abnormal sex, noise etc, there are some films which are banned to show outside Holland.
Last December at Tokyo International Film festival, he presented Techno which is a documentary film about the techno music artists all over the world. Just like Amsterdam Wasted, he adopted the theme he’s now into such as techno, rave and club culture and fashion.

Text: Atsuko Kobayashi (spin!)
Translation: Satoru Tanno

this article first appeared on shift

Label: EVA
Catalog#: 8550582
Format: 2 x CD, Compilation
Country: Netherlands
Released: 1996
Genre: Electronic, Stage & Screen
Style: Soundtrack, House, Happy Hardcore
Notes: - 1-11: Artist and title listed as: Super Glide - Wicked Ride.
- 1-12: Title given as: LKJ.
- 1-14: Title given as: R Feeling.

Tracklisting:

1-01 Jacqui (5) & Martijn (2) The Prometheus Myth (3:58)
1-02 Flamman & Abraxas Good To Go (3:59)
1-03 D.D. (4) & Yoyo (7) Party Time (3:52)
1-04 Ty Holden Feat. Tempo O’Neil You’re My Inspiration (4:03)
Featuring - Tempo O’Neil
1-05 King Bee Trip To India (7:11)
1-06 Sensory Productions Houseluck (4:37)
1-07 Kellee My Love (4:09)
1-08 Hugo Metsers III Interlude - Easy Money (0:19)
1-09 Kasjmir Hombre De Suerte (0:52)
1-10 Party Animals Can’t Run Can’t Hide (4:30)
1-11 Paul Funk Presents Super Glide Wicked Ride (5:51)
Presenter [Uncredited] - Paul Funk
1-12 Healers, The L.K.J. (8:46)
1-13 Thom Hoffman Interlude - I Am What I Play (0:54)
1-14 Jasper Street Company, The* A Feeling (5:28)
1-15 Two Men Will Move You The Goodbye Thing (4:06)
1-16 Stragglers Do Me Right Now (4:23)
1-17 Joop The Sloop Interlude - Handjogging (0:11)
1-18 Deep Zone It’s Gonna Be Alright (3:44)

2-01 Marco Schmidt* Interlude - Soepkippen (0:26)
2-02 Alec Empire Suecide (5:25)
2-03 Psychedelic Research Lab Keep On Climbin’ #1 (4:38)
2-04 Revelations* Masochist (3:23)
2-05 Grooveyard Mary Go Wild (4:31)
2-06 Manjaro What’s Mine Is Mine (5:11)
2-07 Hugo Metsers III Interlude - Pisvinger (0:07)
2-08 Lonely Guy, The Saying All That Crap (6:41)
2-09 Duonier Give It To Me Good (4:54)
2-10 Kasjmir Polterguys (4:31)
2-11 Revelations* First Power (3:38)
2-12 Casual Grooves* Serenity (3:39)
2-13 S.N.S.* Y.D.W. (4:04)
2-14 Dobre & DJ Theor Benzana! (5:32)
2-15 Professeur Bubble Hi (4:12)
2-16 Silver Surfer Trip To Zenn-la (4:34)
2-17 Basic Bastard Bounce (3:55)
2-18 Euromasters Alles Naar De Klote! (2:31)

this info found on discogs.com

Lehrende/r: Dr. Oliver Keutzer
Veranstaltungsart: Proseminar

Anzeige im Stundenplan:

Min. | max. Teilnehmerzahl: - | -

Voraussetzungen / Organisatorisches:
Die Teilnahme am Seminar erfordert die Bereitschaft, sich mit den behandelten Filmen und der entsprechenden Forschungsliteratur kritisch auseinanderzusetzen. Der Erwerb eines qualifizierten Scheins setzt die Übernahme eines Referats und das Anfertigen einer schriftlichen Hausarbeit voraus.

Inhalt:
“Rausch”, verstanden als Zustand des Verlusts, der Verwirrung oder Betäubung der Sinne, ist prinzipiell als Steigerung nahezu aller menschlichen Affekte denkbar - als Kulminationspunkt von Wut und Hass oder Agonie, als Klimax von Freude, Lust oder Angst; als geistig-mentale Entfremdungsreaktionen auf außergewöhnliche Umwelteinflüsse und als Begleitsymptom physischer Höchstbelastung und Schmerzerfahrung. In der Filmgeschichte wurde der Rausch allerdings auch besonders häufig als Folge von Drogeneinfluss dargestellt, und um diese Gruppe inszenierter und gespielter Momente radikal veräußerter Gefühls- und Geisteszustände soll es im Seminar gehen.

Der “Rausch” darf im filmwissenschaftlichen Sinn als Standardsituation gelten, wenn zur inwendig-mentalen Komponente ein konkret-physisches Moment - der Taumel des Körpers - hinzutritt. Denn erst durch diese Kopplung, wenn geistig-mentale Bewusstseinstrübung auf körperliche Bewegung trifft, werden die Rauschzustände im filmischen Sinne situativ: Erst die körperliche Bewegung erschließt den filmischen Raum, erst durch sie tritt der jeweilige Körper plastisch hervor und in dramatische Szenen ein.

Das Proseminar beschäftigt sich einerseits mit filmgeschichtlichen Ausformungen des “Rausches”: Das Irrlichtern delirierender Wahrnehmung stieß z.B. schon im Stummfilm, in Friedrich Wilhelm Murnaus DER LETZTE MANN oder Georg Wilhelm Pabsts ABWEGE, auf großes Interesse. Einen weiteren Schwerpunkt könnten die sechziger Jahre darstellen, als im Zuge eines zunehmend libertären Umgangs mit Drogen vor allem im amerikanischen Kino Filme wie Dennis Hoppers EASY RIDER oder Roger Cormans THE TRIP entstehen, die halluzinogene “Trips” durch LSD oder Meskalin als verrückte bzw. entrückte (Gegen-)Welten darstellen. Seit den neunziger Jahren schließlich können Rauschdarstellungen, nicht zuletzt durch den exzessiven Einsatz von “Computer Generated Images” (CGI), in ungeahnter ästhetischer Freizügigkeit realisiert werden. Bei dieser historischen Betrachtungsweise müssen natürlich kulturelle Einflüsse auf die Darstellung der Standardsituation “Rausch” mitreflektiert werden, denn als erzählerische Sinneinheit ist sie in weitaus größerem Maße als andere Standardsituationen (wie z.B. die “Verfolgungsjagd”) kulturellen Darstellungskonventionen unterworfen. Ferner sind Parallelen und Überlappungen zu anderen filmischen Standardsituationen (wie z.B. zum “Traum”) von Interesse, denn auch dort werden übersteigerte, verzerrte oder irrealisierte Wahrnehmungen inszeniert.

Eine vorläufige Hypothese könnte lauten, dass die filmische Standardsituation “Rausch” mit einer “ästhetische[n] Aggression” (Noël Burch), einer Kulmination filmischer Inszenierungstechniken einhergeht, mit denen sich das Medium Film selbst performativ thematisiert. Als Ergebnis unserer Beschäftigung mit der Standardsituation “Rausch” wäre die Fixierung eines verallgemeinerbaren filmästhetischen Repertoires wünschenswert, mit dem Extremzustände des Herausgeschleudertseins aus sich selbst filmische Ausformung finden.

Empfohlene Literatur:
Filme: DER LETZTE MANN (D 1924, Friedrich Wilhelm Murnau) – ABWEGE (1928, Georg Wilhelm Pabst) – THE LOST WEEKEND (USA 1945, Billy Wilder) – THE TRIP (USA 1967, Roger Corman) – EASY RIDER (USA 1969, Dennis Hopper) – ALTERED STATES (USA 1980, Ken Russell) – POSSESSION (POL 1980, Andrzej Zulawski) – NAKED LUNCH (USA 1991, David Cronenberg) – BAD LIEUTENANT (USA 1992, Abel Ferrara) – TRAINSPOTTING (GB 1996, Danny Boyle) – WASTED! (NL 1996, Ian Kerkhof) – FEAR AND LOATHING IN LAS VEGAS (1998, Terry Gilliam) – REQUIEM FOR A DREAM (USA 2000, Darren Aronofsky) – SPUN (SWE 2004, Jonas Akerlund) – BERLIN CALLING (D 2008, Hannes Stöhr).

Literatur: Georg Seeßlen: Inschrift des Rausches, Passion oder Kreuzzug. Anmerkungen zu Drogen und Film. In: epd-film 8/2001 – Michael Winter: Die entrückte und die verrückte Welt – Drogentrips im Film. Magisterarbeit am Seminar für Filmwissenschaft der Johannes Gutenberg-Universität. Mainz 2002 (G 07 Psy .

for more information click here

Wasted (Naar de Klote - 1996) directed by Aryan Kaganof

(this film made 13 years ago, has not dated an iota)

Kaganof has masterfully tackled the vexing conundrum of ‘90’s drug culture with stroke after stroke of perceptive genius….superbly supported by a cast of players who never for a second falter, all bearing equal import…

“the invisible tensive straws that can save us are those of individual human integrities..in daring to steer the individual’s course only by truth, strange as the realised truth may often seem….wherever and whenever the truths are evidenced to the individual…wherever they may lead, unfamiliar as the way may be….”

thus wrote Richard Buckminster Fuller in CRITICAL PATH (1981)

…and its as if Kaganof has, using the perceptual license of film and all its associated chemisty and possibility of revelation, set out to transmute and demonstrate exactly how this statement morphs, into and from, real life…forming a potent contextual value system within our seemingly random life paths…

…the threads that bind….

…as an artist might create a daub of pure red oil paint on an otherwise multifaceted incoherent backdrop and let it sit there speaking volumes…rising to the occasion….burning into consciousness….Kaganof illuminates the undercurrent of tetchy and/or tender personal relationships from a deceptively simple self evident view point, allowing the complexities, the intra/extra-personal tropisms (needs, wants) to run their course in this snippet of ‘90’s slice-of-life drug culture. In so doing, Kaganof never misses a beat, a thread, a nuance. He constantly places these kaleidoscopic points of human behaviour under the microscope and extracts from them an essence, a heart…an energy, that, with uncanny precision and insight, travels both backwards and forwards in time within an instant…..

…..we get the full picture immediately…we get the real deal.

Personal interactions within the drug world are never fully explainable: they are lived, driven by an interconnective energy that has its own inherent logic…magnified by a speeded up time frame…

…each and every archetypical character that Kaganof focuses on within this subculture becomes a geodesic link, a portal - an immediate visual connection - to an invoked conceptual insight of human behaviour….

…in order to concertina the individual histories into the shortest yet clearest possible statement…

…manipulating the medium into a coherent whole…

…determining an existential experiential participation from the viewer…

Wasted Still….transmuting that geodesic architectural infrastructure/concept filmatically into the visual construction of a ploy (DD - Afke Reijenga - and Yoyo - Jarinda Moll sizing up and making a move on DJ Cowboy - Thom Hoffman), of a sentence, a body gesture, a sweep of the hand, the styling of a garment, dark hair geometrically styled and knotted in pouting baubles, party tickets illuminating into money, spinning vinyl multi-layered by flashing disco UV, lower-lid eye muscles contracting in forwarning of emotional pain - yet ignored, a switch of the degree of lighting and colours from Wasted Stillgarish to drab, a clinical study of different degrees of maturity pulling apart (Jacqueline - Fem van der Elzen - and Martijn - Tygo Gernandt), a dissipated semi-erect penis, dance crowds morphing along random lines of interconnectivity, a thirst quenched like no other after sexual abandon, a pliant woman yielding within the peaks of drugged debauchery, different ambitions and drives crisscrossing on this flighty ladder of one-upmanship, the emphemeral vacuousness of fame swinging from potency to impotence in an instant, weighted directions balancing on precarious and fragile egos, inherently terminal drug addled mindsets resting on their tender laurels….

…in keeping the framework carefully hung within the tenuous frailty of the human condition…

…incidentally…..petulantly…

…the chaos within the detail, the order….

…the order within the chaos, the insanity….

…the film swings back and forth, forth and back…

…pulsating at different speeds, different levels….different dimensions…

…..the interactivity hangs in there, in-between the casual conversations, the flippant connections…the meanness of intent, the breaking of trusts…..gaining momentum…..encapsulating the deeper import…….embedded, having been injected into the undercurrent of the tensile relationship/s….simmering……upward….gathering momentum…..cause and effect…..

…and then is left to reach its own…

….moment of reckoning….

…its inherent consequence of deed….

…must prove its intrinsic value….

…a complex karmic relentless mechanism bound together cinematically from the very first frame to the very last….

….nothing less will do….

and layered into this still is:

“Tensegrity describes a structural-relationship principle in which structural shape is guaranteed by the finitely closed, comprehensively continuous, tensional behaviors of the system and not by the discontinuous and exclusively local compressional member behaviors. Tensegrity provides the ability to yield increasingly without ultimately breaking or coming asunder”

embodied most profoundly by the character of Jacqueline (Fem van der Elzen: giving a beautiful and nuanced performance and in essence thereby becoming the quintessential ‘90’s pioneer heroine) who tranforms, survives, matures, having tested her integrity to the limit….incidentally….

…and i come away with a profound feeling of an understanding (which i cannot fully explain) of why some people die, and others live….why some people must die, and others must live….

…carrying with me an elated feeling of the thrill of what it means to have…..

….integrity….

this review was first published on helgé janssen’s website

Already in 1997 I remixed ‘Wasted!’, a fast-paced drama movie about techno and drugs by Ian Kerkhof, the director, who gave me copies of all rushes. It took me a couple of weeks to sort everything out (pre-computer age for me) but it was worth the effort: over 350 people attended at first performance (Effenaar/Eindhoven) and because of that it could be done a second time at a local festival (Virus, at the City Theatre; 500+ att.). Very unfortunately that was the end of this story, because when I was invited to do it again at the Dutch Filmfestival, Ian asked me not to do it since he wasn’t the copyright-owner and he wasn’t allowed to give me the rushes in the first place. Pity, I could have been world-famous for that in the Netherlands.

Looking back at it I don’t think it was very good, especially not according to present standards. Still I think it was pretty original and I don’t know if anyone else has ever done a feature-remix using all rushes. The following movies I had to make at filmacademy I shot with the remix allready in the back of my head; I even took a vj on set to make premixes of the scenes that were being shot (I used 2 cameras). The edited result never was as exciting as the live remixed performance.

Nowadays I still use samples, besides self-shot material. It has developed though from AddictiveTV-style loops and scratches toward organic compositions in which the original material is still recognizable, but processed in such way that a complete new esthetic and/or meaning arises.

this article first appeared on vjforums.com

ian kerkhof on set directing naar de klote! (wasted!), on his right first assistant, maria uit de haage,

Naar de klote!
NL 1996
Genre: Drama
Van: Ian Kerkhof
Met: Thom Hoffman, Hugo Metsers III
Keuring: 16 (Nederlandse Filmkeuring)

Criticus: Peter Schouten
Ian Kerkhof maakt opmerkelijke zo niet vreemde films. Hij bedacht immers om de film |La Sequence des barres paralleles |te filmen, en liet de gelijke brug uit de titel weg uit het scenario.
Met Naar de klote! speelt hij zonder het te weten in op de recente discussie dat het zeer irritant is als bewegende beelden ook constant bewegen (de camera expres schuinhouden om variatie in het beeld te brengen). Niet alleen maakt de camera in deze film hier gebruik van, de beelden zijn ook uitgevoerd in stijl homevideocamera-die-op-de-grond-viel. Een soort zuurstokkleurtje moet ons de indruk geven van een kijker onder de invloed van XTC, het centrale thema van de film. Door het drama pas in een zeer laat stadium echt te presenteren, weet Kerkhof wellicht de House-generatie te boeien, maar ons niet. Sterker nog, het is de allerslechtste film die we ooit gezien hebben, en dat waren er zojuist 8543.
De film is aan te raden voor mensen die de House-cultuur op het witte doek willen aanschouwen, of liefhebbers van kunst. Maar dan wel kunst met peren.

Criticus: Vincent Lassauw
Deze film moet je vooral gaan zien als je door je voorraadje XTC heen bent, want je hoeft er alleen maar naar te kijken en je wordt vanzelf misselijk, oh nee, sorry, dat noemt men experimenteel geloof ik. Wat een diepgaande analyse van de housescene. God, het is gewoon de “Spetters” van de negentiger jaren, maar dan gemaakt door een regisseur zonder het talent van Verhoeven.

Criticus: Albert Wolfs
Ik vond de film zeer goed. Je krijgt een goed zicht van wat er in het echt ook gebeurd op die party’s. Verder vond ik de hoofdpersonen zeer goed spelen. Er werd misschien wel grof taalbegruik in gebruikt maar at moet kunnen. Ik vond de film gewoon tof.

Criticus: N. Grootscholten
Naar de klote zou de housescene moeten weergeven. Dit lukt in het geheel niet! Pillendealers rijden niet in Porches en je bent niet binnen een paar maanden een bekende Nederlandse DJ. Naar de Klote geeft een vertekend beeld van hoe de housewereld daadwerkelijk in elkaar zit. Daarnaast is de manier van filmen hoogstirritant! Kortom: een hele slechte (zo niet de slechtste) Nederlandse productie.

Criticus: Jiska van Duijn
Ik vond de film echt supergoed, met name de acteurs/actrices. Ze spelen geen toneel, het is net alsof het echt gebeurt. De film vind ik ook goed opgebouwd, hij verveeld niet (ik heb hem 3 keer gezien in 2 dagen). Er spelen leuke personages in, iedereen is lekker anders. Tygo Gernandt was weer geweldig, hij heeft echt leuk gespeeld. En, niet te vergeten, de muziek was echt geweldig! Die van DJ Cowboy (inspiration) was mooi, en het nummer met trompetjes dat je de hele tijd hoort is ook leuk. Het schijnt dat er ook een CD is van de film, die ga ik zeker weten halen. Het is echt een aanrader: goede muziek, goede acteurs en actrices, en veel humor. Echt gaan kijken dus!

Criticus: Menno Siljée
Nederlanders hebben iets met hardcore house, dus het was niet vreemd dat Kerkhof deze film in elkaar wilde zetten. Flamman en Abraxas zorgen voor de prima soundtrack, maar daarmee is dan ook het enige sterke punt van deze film genoemd. Ondanks (of juist door?) Hoffman en Metsers worden de pretenties niet waargemaakt en is Naar de klote! een klotefilm.

these reviews first appeared on filmkeuze.nl

Beoordeling van klanten:

17 mei 2007 Amsterdam & Den-Haag
Moet echt uitkomen op dvd!!!
Echt een SUPERFILM, ik was toen 19 toen ik de film keek, samen met mijn vriend en de film paste toen precies in die fase van ons leven. We waren laatst nog samen opzoek naar de film, maar helaas.. Echt een aanrader!!!

8 maart 2007 amsterdam ajblancke@hotmail.com
naar de klote
zoek hem ook wie kan helpen liefst op dvd was orgineel op vhs uitgegeven

7 februari 2007 Roden
Geweldig!
Ik ben al zo lang op zoek naar deze film! kan em nergens vinden.. heb hem 1 keer gezien.. vond het geweldig! Dus zet hem maar op DVD!

20 januari 2007 Beuningen
Moet weer uitkomen
Deze moet zeker opnieuw worden uitgebracht. Ben verzot op dit soort films over drugs.

26 december 2006 zaandam
Zeker a wanne have
Ik ben al een tijd op zoek naar deze film,zelf op video is ie niet meer te krijgen.Deze moeten ze zeker op dvd zetten

14 december 2006 Rotterdam
Naar de klote
Is er niet een mogelijkheid deze film op DVD uit te brengen? Beetje pressie misschien? Er zijn vast veel meer mensen die hem zo graag (nog eens) zouden willen zien en hebben.

13 september 2006 Rotterdam
Naar de klote
Ik zoek me wat af maar kan deze film nergens meer vinden op video en op dvd is deze nog nooit uitgebracht vertelde een man bij de Media Markt die tevens ook vertelde dat er veel vraag is naar deze film. Ik hoop dat er snel iemand bij zinne komt en deze film uitbrengt op dvd.

28 maart 2005 Ede Nederland
naar de klote
Goeie film over de goeie oude tijd. de film moet echt nog op dvd uitgebracht worden, want ik wil ‘m heel erg graag aan mijn collectie toevoegen!!

6 januari 2005
klote
Ik hoop echt dat deze topfilm gauw op dvd uitkomt of dat jullie hem snel weer hebben want ik wil hem absoluut aan mijn collectie toevoegen..

3 januari 2005 Tilburg
naar de klote!
inderdaad! echt heel jammer dat de film niet op dvd te krijgen is! dit is echt DE nederlandse film, helemaal geweldig! Je krijgt meteen weer de kriebels van die tijd. Khoop dat het snel verkrijgbaar is op dvd!

19 oktober 2004 Eindhoven, NL
DVD!!!
TOP film! Ik zit echt met smart te wachten totdat iemand het lef heeft ‘m op DVD uit te brengen. Ik, en ik denk een hoop mensen met mij, zal ‘m direct aan mijn collectie toevoegen.

8 september 2004 Rijnsburg Nederland
Deze film moet ik hebben
Echt kut dat jullie deze video niet kunnen leveren. Ik wil hem echt heel graag aan mijn verzameling toevoegen. mazzl. Richard B.

21 januari 2004 hoorn nederland smooth_40@hotmail.com
naar de klote
hoop dat jullie hem snel weer hebben want is super film en nergens meer te krijgen

these opinions first appeared here