kagablog

Amsterdam, 13 maart.

Filmproducent Bob Hubar is dinsdagavond overleden. Dat heeft zijn goede vriend en zakelijke partner Denis Wigman vandaag bevestigd. De 57-jarige filmmaker werd met een scheurtje in zijn aorta naar een ziekenhuis in Amsterdam vervoerd, waar hij drie uur later overleed.

,,Hij was kerngezond'’, aldus Wigman. ,,De schok is groot voor iedereen die hem kent.'’ Hubar maakte naam als advocaat van artiesten als Candy Dulfer en Paul de Leeuw. In de jaren negentig besloot hij zich als producent te richten op het maken van films.

Zijn grootste hit had hij meteen met zijn eerste titel, de komedie Filmpje! met De Leeuw in de hoofdrol. Daarna maakte Hubar onder meer nog Naar De Klote! (1996) van Ian Kerkhof, Het 14e Kippetje (1998) van Hany Abu-Assad en 8,5 Women (1999) van Peter Greenaway. Als televisieproducent was Hubar mede verantwoordelijk voor Top of the Pops NL en de Kids Top 20. Zijn laatste twee speelfilms waren de Herman Brood-biografie Wild Romance en de hit Ernst, Bobbie En De Geslepen Onix.

De filmproducent wordt maandag begraven op de Amsterdamse begraafplaats Zorgvlied.

3 april 2007

Thom Hoffman, vaderlands trots op het witte doek en ster in een lange waslijst aan films (waaronder het fantastische Naar de Klote! uit 1996 en Lars von Triers anti-Amerikaanse magnum opus Dogville — deel één van het drieluik America the Beautiful), zat gisteren in het tv-programma De Wereld Draait Door pseudo-intellectuele linkse kletspraat uit te kramen.

Hoffman was door de socialistische staatsomroep de studio ingelokt om de nieuwe David Lynch, Inland Empire, van enig deskundig commentaar te voorzien. Toen presentatrice Claudia de Breij hem vroeg wat deze regisseur bedoelt te zeggen met zijn tamelijk langdradige en verwarrende films, zei Hoffman (en ik parafraseer grotendeels, aangezien de uitzending nog niet online te bekijken is): Lynch probeert de ‘luchtbellen’ van de economie en welvaart met betrekking tot de Verenigde Staten ‘door te prikken.’ De echte Amerikaan wordt toch vooral gekarakteriseerd door ‘lust, hebzucht en duisternis.’ In Europa zien we enkel een ‘commercial’ voor de VS, uit Hollywood en van de televisie. Maar Lynch, die ziet de VS zoals ze echt is, en toont ons ‘de macabere kanten van hoe de mensen in elkaar zitten.’

Mensen in de VS dus.

Laat mij ten eerste dan even een rits films opnoemen uit de reclamefabriek die Hollywood heet, te beginnen bij wat titels die de afgelopen decennia het beleid van opeenvolgende Amerikaanse regeringen warm hebben aangemoedigd: Oliver Stone’s JFK en Platoon, Jarhead, The Deerhunter, Good Night, and Good Luck, The Good Shepherd, An Inconvenient Truth en Michael Moore’s hartverwamende documentaires Bowling for Columbine en Fahrenheit 9/11. En titels die de ongekende welvaart en calvinistische instelling van de Amerikanen prijzen: Erin Brockovich, Traffic, 21 Grams, Monster’s Ball, Requiem for a Dream, Crash en Se7en. Zestien namen, uit de losse pols en in twee minuten bedacht.

Deze acteur beweert dat hetgeen wij te zien krijgen van het leven aan de andere kant van de grote plas slechts rozengeur en maneschijn is, maar volgens mij is het tegendeel waar: Hollywood is al net zo in de ban van anti-Amerikaanse indoctrinatie als hijzelf. Hoffman is een postmoderne nihilist, die in ‘de eerste housefilm van Nederland’ (het was gelukkig ook de laatste, maar dat terzijde) de vulgaire excessen die de onderkant van onze samenleving bezighouden op smakeloze wijze verheerlijkte en in 1999 voor het oog van de camera’s zijn geslachtsdeel in een porno-actrice stak, maar vermoedelijk nog nooit een fatsoenlijk boek heeft gelezen.

Niet zelden komt obsessieve kritiek op de VS van dit soort ongeïnformeerde zielen, die met pseudo-intellectuele hersenspinsels VARA-kijkend Nederland willen imponeren. Het feit dat ze weer even in de schijnwerpers staan lijkt daarbij belangrijker dan de inhoud van hun verhaal. Hoffman heeft deze kant van zijn vak waarschijnlijk geleerd van Lars von Trier, de Deense regisseur met wie hij in Dogville samenwerkte en die met zijn absurde films Amerika telkens weer een gemene veeg uit de pan geeft. Misschien is hij net als deze grootmeester in linkse cliché’s zelf ook nog nooit in het land geweest. Dan wordt het dus hoog tijd voor een grondige herwaardering.

Mark Bogaers

this article was first published on hetvrijevolk.com

ian kerkhof on set directing naar de klote! (wasted!), on his right first assistant, maria uit de haage,

Amsterdam has its unique history in which a great number of artists who became political refugees were accepted and played a important role in the cultural center of Holland. As everyone knows, Amsteram is a soft drug-free city which has been boasting of a unique hybrid culture formed by various races and always been facing the diffucult issues of the drug and race. The substancial background of art is the driving force of a variety of cultural elements in Amsterdam such as techno club, free paper, the internet, drugs, gay culture etc. Amsterdam Wasted! directed by Ian Kerkhof is the film that well describes the life of the youth in Amsterdam in techno sounds.

Entirely featuring digitally recorded footages, the mind blowing scenes in the film make the audiences feel as if they were on the drug that the characters intake; XTC, marijuana, LSD, cocaine, speed etc.

A young couple who yearningly come to live in Amsterdam encounter many town dwellers like a DJ, clubbers, gay peole, drug dealers etc. The main character indulges in making quick money and drug abuse while the girl recklessly tries to reach to the stardam as a DJ.
They gradually realise a reality in love after they indulged in unstrained sex life. Love, friendship and desire confuse them while having a hardtime with their parents, job and distress. This is almost like Amsterdam version of Trainspotting.

The film’s another attraction is the elaborate fashion clothings worn by the actors and actresses and very attractive interior design.
The heroine, Jacky, who used to be just a psychedelic hippy girl, quickly becomes attractive with sophisticated club gears. Featuring the exquisite early 90’s cyber fashion clothings of the wanna-be-a-DJ girls, the sophisticated mode style of an african drug dealer, fully psychedelically designed interior in a loft room etc, Amsterdam Wasted depicts the city mixing up all generations and cultures.

The soundtrack consists of every dance techno music. Drum’n'bass, indo-vibe, hardcore, music from an Amsterdam-based techno label, Outland/Spiritual livens up the film.
In an interview, the director says ” My films are cultural criticisms in the shape of commercial films. If a youth once experiences XTC, he’ll end up in speed. What I wanted to say in the film was that the first XTC is the best of all, but the last speed is the worst”.

Story -
Jacky and Martin yearningly come to Amsterdam from the countryside in Holland. Jacky starts working at a shop Gaia which deals in magic mashroom and other soft drugs as well as party tickets. Meanwhile, Martin enjoys his life net-surfing, playing football and smoking pot while planting marijuana in his room. One day, Jacky sees DD and YOYO who are trying to be DJs.
Eventually she lent a whole proceeds of the shop for their music recording. at the same time, she happens to see JP, a drug dealer, who tempts her into saling hard drugs and making easy money to put up bail for her father, for her older sister who suffers dire poverty and to make a living with Martin…

order the dvd here

Amsterdam Wasted!
1996/Holland/101minutes/Colour
Tokyo: On late show at Shibuya Parco Space Part3,
Everyday from 6 Feb starts at 9:20pm and 11:10pm except for 19 Feb
Osaka: will be on show at Shinsai-bashi cinema deux in the spring
Distributor: UPLINK
Tel 81-03-5489-0755
Amsterdam Wasted! vailable at Amazon.

Ian Kerkhof
As his films in his early days based on abnormal subjects such as murder, genitals, abnormal sex, noise etc, there are some films which are banned to show outside Holland.
Last December at Tokyo International Film festival, he presented Techno which is a documentary film about the techno music artists all over the world. Just like Amsterdam Wasted, he adopted the theme he’s now into such as techno, rave and club culture and fashion.

Text: Atsuko Kobayashi (spin!)
Translation: Satoru Tanno

this article first appeared on shift

Naar de klote!
NL 1996
Genre: Drama
Van: Ian Kerkhof
Met: Thom Hoffman, Hugo Metsers III
Keuring: 16 (Nederlandse Filmkeuring)

Criticus: Peter Schouten
Ian Kerkhof maakt opmerkelijke zo niet vreemde films. Hij bedacht immers om de film |La Sequence des barres paralleles |te filmen, en liet de gelijke brug uit de titel weg uit het scenario.
Met Naar de klote! speelt hij zonder het te weten in op de recente discussie dat het zeer irritant is als bewegende beelden ook constant bewegen (de camera expres schuinhouden om variatie in het beeld te brengen). Niet alleen maakt de camera in deze film hier gebruik van, de beelden zijn ook uitgevoerd in stijl homevideocamera-die-op-de-grond-viel. Een soort zuurstokkleurtje moet ons de indruk geven van een kijker onder de invloed van XTC, het centrale thema van de film. Door het drama pas in een zeer laat stadium echt te presenteren, weet Kerkhof wellicht de House-generatie te boeien, maar ons niet. Sterker nog, het is de allerslechtste film die we ooit gezien hebben, en dat waren er zojuist 8543.
De film is aan te raden voor mensen die de House-cultuur op het witte doek willen aanschouwen, of liefhebbers van kunst. Maar dan wel kunst met peren.

Criticus: Vincent Lassauw
Deze film moet je vooral gaan zien als je door je voorraadje XTC heen bent, want je hoeft er alleen maar naar te kijken en je wordt vanzelf misselijk, oh nee, sorry, dat noemt men experimenteel geloof ik. Wat een diepgaande analyse van de housescene. God, het is gewoon de “Spetters” van de negentiger jaren, maar dan gemaakt door een regisseur zonder het talent van Verhoeven.

Criticus: Albert Wolfs
Ik vond de film zeer goed. Je krijgt een goed zicht van wat er in het echt ook gebeurd op die party’s. Verder vond ik de hoofdpersonen zeer goed spelen. Er werd misschien wel grof taalbegruik in gebruikt maar at moet kunnen. Ik vond de film gewoon tof.

Criticus: N. Grootscholten
Naar de klote zou de housescene moeten weergeven. Dit lukt in het geheel niet! Pillendealers rijden niet in Porches en je bent niet binnen een paar maanden een bekende Nederlandse DJ. Naar de Klote geeft een vertekend beeld van hoe de housewereld daadwerkelijk in elkaar zit. Daarnaast is de manier van filmen hoogstirritant! Kortom: een hele slechte (zo niet de slechtste) Nederlandse productie.

Criticus: Jiska van Duijn
Ik vond de film echt supergoed, met name de acteurs/actrices. Ze spelen geen toneel, het is net alsof het echt gebeurt. De film vind ik ook goed opgebouwd, hij verveeld niet (ik heb hem 3 keer gezien in 2 dagen). Er spelen leuke personages in, iedereen is lekker anders. Tygo Gernandt was weer geweldig, hij heeft echt leuk gespeeld. En, niet te vergeten, de muziek was echt geweldig! Die van DJ Cowboy (inspiration) was mooi, en het nummer met trompetjes dat je de hele tijd hoort is ook leuk. Het schijnt dat er ook een CD is van de film, die ga ik zeker weten halen. Het is echt een aanrader: goede muziek, goede acteurs en actrices, en veel humor. Echt gaan kijken dus!

Criticus: Menno Siljée
Nederlanders hebben iets met hardcore house, dus het was niet vreemd dat Kerkhof deze film in elkaar wilde zetten. Flamman en Abraxas zorgen voor de prima soundtrack, maar daarmee is dan ook het enige sterke punt van deze film genoemd. Ondanks (of juist door?) Hoffman en Metsers worden de pretenties niet waargemaakt en is Naar de klote! een klotefilm.

these reviews first appeared on filmkeuze.nl

Beoordeling van klanten:

17 mei 2007 Amsterdam & Den-Haag
Moet echt uitkomen op dvd!!!
Echt een SUPERFILM, ik was toen 19 toen ik de film keek, samen met mijn vriend en de film paste toen precies in die fase van ons leven. We waren laatst nog samen opzoek naar de film, maar helaas.. Echt een aanrader!!!

8 maart 2007 amsterdam ajblancke@hotmail.com
naar de klote
zoek hem ook wie kan helpen liefst op dvd was orgineel op vhs uitgegeven

7 februari 2007 Roden
Geweldig!
Ik ben al zo lang op zoek naar deze film! kan em nergens vinden.. heb hem 1 keer gezien.. vond het geweldig! Dus zet hem maar op DVD!

20 januari 2007 Beuningen
Moet weer uitkomen
Deze moet zeker opnieuw worden uitgebracht. Ben verzot op dit soort films over drugs.

26 december 2006 zaandam
Zeker a wanne have
Ik ben al een tijd op zoek naar deze film,zelf op video is ie niet meer te krijgen.Deze moeten ze zeker op dvd zetten

14 december 2006 Rotterdam
Naar de klote
Is er niet een mogelijkheid deze film op DVD uit te brengen? Beetje pressie misschien? Er zijn vast veel meer mensen die hem zo graag (nog eens) zouden willen zien en hebben.

13 september 2006 Rotterdam
Naar de klote
Ik zoek me wat af maar kan deze film nergens meer vinden op video en op dvd is deze nog nooit uitgebracht vertelde een man bij de Media Markt die tevens ook vertelde dat er veel vraag is naar deze film. Ik hoop dat er snel iemand bij zinne komt en deze film uitbrengt op dvd.

28 maart 2005 Ede Nederland
naar de klote
Goeie film over de goeie oude tijd. de film moet echt nog op dvd uitgebracht worden, want ik wil ‘m heel erg graag aan mijn collectie toevoegen!!

6 januari 2005
klote
Ik hoop echt dat deze topfilm gauw op dvd uitkomt of dat jullie hem snel weer hebben want ik wil hem absoluut aan mijn collectie toevoegen..

3 januari 2005 Tilburg
naar de klote!
inderdaad! echt heel jammer dat de film niet op dvd te krijgen is! dit is echt DE nederlandse film, helemaal geweldig! Je krijgt meteen weer de kriebels van die tijd. Khoop dat het snel verkrijgbaar is op dvd!

19 oktober 2004 Eindhoven, NL
DVD!!!
TOP film! Ik zit echt met smart te wachten totdat iemand het lef heeft ‘m op DVD uit te brengen. Ik, en ik denk een hoop mensen met mij, zal ‘m direct aan mijn collectie toevoegen.

8 september 2004 Rijnsburg Nederland
Deze film moet ik hebben
Echt kut dat jullie deze video niet kunnen leveren. Ik wil hem echt heel graag aan mijn verzameling toevoegen. mazzl. Richard B.

21 januari 2004 hoorn nederland smooth_40@hotmail.com
naar de klote
hoop dat jullie hem snel weer hebben want is super film en nergens meer te krijgen

these opinions first appeared here

Jacqueline en Martijn zijn een stel van 19 jaar dat pas verhuisd is naar de
grote stad.

Jacqueline vindt al snel werk en ontmoet twee vriendinnen, die haar
meenemen naar houseparties en inwijden in het gebruik van magic mushrooms.

Martijns interesse gaat eerder uit naar Internet, voetbal, weed kweken en
blowen. Ze groeien uit elkaar.

Op het werk ontmoet Jacqueline de wat oudere, rijke JP, een sinister type
dat in pillen blijkt te handelen. Ze begint een geheime relatie met hem.
Als Martijn hier achter komt, gaat hij bij haar weg.

Door haar contacten met JP, haar drugsgebruik en het heftige doorfeesten
komt Jacqueline in de problemen. Ze wordt wanhopig en probeert van JP af
te komen. Hij dreigt haar met geweld.

Als Jacqueline geen uitweg meer ziet, duikt Martijn op.
Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige
ontknoping, die een verrassende wending krijgt doordat Martijn hulp
krijgt van een groep gabbers.

REGIE
Ian Kerkhof

SCENARIO
Ian Kerkhof
Ton van der Lee

PRODUCTIE
Ton van der Lee
Bob van Hellenberg Hubar
Dennis Wigman

PRODUCTIE MY.
Sahara Film

MUZIEK
Otto van der Toorn

CAMERA
Joost van Gelder

STILLS
René de Haan

MONTAGE
J.P. Luijsterburg

ART DIRECTION
Diana van de Vossenberg
Hadewijch ten Berghe

DISTRIBUTIE
Concorde Film

GELUID
Michel Schöpping

CAST
Adam, Dennis
Addens, Peter
Azaoui, Abdemi
Barros de Santos, Alex
Beens, Astrid
Benink, Johanneke
Berg, Joop van den
Boer, Karin de
Buysen, Ard
Buysen, Ard
Contein, Raymond
Denker, Henri
Dijk, Emile van
Doorn, Nick van
Elzen, Fem van den
Engelen, Joyce van
Garliaar, Bastiaan
Gernandt, Tygo
Giusto, Warsowie di
Goekoop, Renee
Goeree, Skip
Goodpeople, Lippy
Gromme, Paul
Guida, Ettore
Gulzar, Jimmy
Heide, Hein van de
Hoffman, Tom
Hulshof, Mischa
Jansen, Marenne
Kooy, Jeroen
Kubin, Franz
Lelyveld, Latoyah
Libanon, Mike
Marlisse, Sander
Metsers III, Hugo
Moll, Jorinde
Moor, Patrick de
Nicolet, Rick
Reijenga, Afke
Rose, Ivan Wilfred
Roy, Mikel Le
Schuerhoff, Tyrza
Smalhout, Rogier
Smit, Ingmar
Smit, Marco
Smit, Vincent
Spoel, Jeroen
Steenbergen, Wouter
Tax, Wally
Tete, Andre
Top, Ronald
Wentzell, Nelly
Willemsen, Catalijn
Wilson, Segio
Winter, Mike
Wit, Frans de
Woude, Nora van der
Wuschbach, Evert van
Ylstra, Cees
Zijl, Jan van

this review first appeared here

Regie: Ian Kerkhof
Met: Tygo Gernandt, fem van den Elzen, Afke Reijinga, Thom Hoffman, Hugo Metsers,
Jaar: 1996

Het is een niet bijster interessante film. Het was de opzet om filmbezoekers te trekken met het thema house-muziek met band de Party Animals (in de film onder een andere naam vanwege de platenmaatschappij). Jaqueline en Martijn zijn naar de grote stad verhuisd waar Jaqueline zich in de house scene stort en kennis maakt met verdovende pillen. Ze krijgt een relatie met JP, die in pillen handelt. Een grote misser van de film is dat er gesuggereerd wordt dat er in de film hardcore house wordt gedraaid, wat niet het geval is. Deze hardcore house was toendertijd bijzonder populair. Het is een rommelige en warrige film.

this review first appeared here

Naar de klote! is niks. De meest gehypete Nederlandse film in jaren pretendeert een hoop: eindelijk zou de house-scene van vandaag eens authentiek uitgebeeld worden. En wel vanuit de belevingswereld van de jongeren die in die scene verkeren. Regisseur Ian Kerkhof benadrukt in ieder interview hoeveel house-party’s hij wel niet bezocht heeft, en hoeveel moeite het hem gekost heeft om financiers te vinden voor zijn gewaagde en amorele produkt.

Maar wat biedt Naar de klote! uiteindelijk? Een ongelooflijk slap verhaal over twee provinciaalse geliefden die in de grote stad niets dan narigheid tegenkomen en uiteindelijk maar weer terugkeren naar hun geboortegrond. Het verhaal zit hem in de beelden, zeggen de verdedigers van deze film. Toegegeven, de party-scènes waarin de camera’s op hol slaan en alle contouren en kleuren samenvloeien om de uitwerking van dans & drugs in beeld te vangen, zijn indrukwekkend. Helaas bestrijken deze scènes slechts een klein gedeelte van de film. Voornamelijk zien wij hoe de twee hoofdrolspelers in aanvaring komen met drugsdealers, criminelen, en asocialen. Want uit dergelijke mensen bestaat de house-scene volgens deze film. Niets is er te zien van het plezier dat mensen er in werkelijkheid toch ook wel hebben.

‘Ik vertegenwoordig een gebruikersperspectief,’ zegt Kerkhof. Zijn perspectief zou ik toch een andere benaming willen geven. Want tijdens haar drugsvisioenen mijmert de hoofdrolspeelster, die steeds meer ruzie krijgt met haar vriendje omdat ze allerlei verkeerde vrienden heeft gekregen, over hun innige verleden samen in de natuur toen het leven nog eenvoudig was. Door de waas van kleuren heen die haar trips verbeelden, zien we de contouren van het jonge stel hand in hand dartelend over een vredig strand. Deze herinneringen doen haar inzien dat het leven in de grote stad niets voor hen is. Ze stappen uiteindelijk de auto weer in en vertrekken - toegegeven, met een voorraad pillen - om de house-scene voorgoed de rug toe te keren.

Het is opmerkelijk dat zelfs een film die zich als compromisloos modern afficheert, toch weer met zo’n welbekende moraal aankomt. Je zou haast gaan denken dat ieder mens, hoe vooruitstrevend ook, uiteindelijk dezelfde conventionele verlangens naar ongecompliceerde geborgenheid koestert. En voorbeelden zijn er te over. Zo las ik onlangs On the Road van Jack Kerouac, de beroemde Beat-roman uit ‘57 die al decennia symbool staat voor de zucht naar vrijheid en de afkeer van het burgerdom. De personages in On the Road hebben geen vaste baan en woonplaats, want dan roest je maar vast. Zij zijn voortdurend op reis, zoekend naar extase in allerlei vormen van seks, drugs, en avontuur. Maar wie het boek goed leest, ziet tussen de regels door Kerouacs zorgen over de losgeslagen jeugd die hij beschrijft. Blijf maar beter thuis, schrijft hij af en toe zelfs met zoveel woorden, want het ware geluk ligt toch in de huiselijke sferen. De meeste karakters in het boek kiezen hier uiteindelijk ook voor, en de enige die dit niet doet vergaat het niet best. ‘Ik wil met een meisje trouwen,’ zegt de ik-figuur op een zwak moment, ‘zodat ik mij ziel bij haar te ruste kan leggen tot we allebei oud worden. Dit kan niet eeuwig zo doorgaan - die wilde toestanden. We moeten iets bereiken.’ En met gevoel voor sentiment beschrijft Kerouac iedere keer weer het afscheid, als de hoofdpersonen na een nieuw avontuur weer verder trekken en de mensen die ze ontmoet hebben achterlaten. Daar staan ze, steeds kleiner wordend, zwaaiend onder een heldere hemel en een opkomende zon. Want sommige dingen veranderen nooit.

Kerouac, trouwens, was gedurende zijn hele leven een verstokte conservatief. Toen hij door de media ineens gebombardeerd werd tot spreekbuis van een nieuwe, rebelse generatie, schrok hij zich een ongeluk. Hij trok in bij zijn moeder en sleet daar in afzondering de rest van zijn leven. Hij wilde niemands held zijn, zeker niet van de beat-niks die langzamerhand hun eigen jeugdcultuur begonnen te creëren.

In ieder geval liet Kerouac zich niet verleiden tot dezelfde loze praatjes als Kerkhof. Kerouac onderzoekt in zijn boek hoe een mens naar bevrijding kan verlangen, zonder de pretentie dat men daardoor ineens iemand anders wordt. Kerkhof denkt dat met zijn zogenaamd radicale visie wel te bereiken. Het resultaat is ontnuchterend gewoontjes. En zo weet Kerouac, vele jaren voor de muzieksoort house zelfs bestond, veel beter dan Kerkhof het house-gevoel te vangen. Want het effect van house en pillen is niet naar de klote gaan. Een radicaal nieuwe mens levert het ook niet op. Het is iets anders: een licht gevoel in het hoofd en de neiging ieder bezweet lichaam naast je te omarmen. Een droge mond, maar te gehaast zijn om te drinken. Het is de schittering in je ogen, de beukende bas die door-trilt in je buik, de urenlange waas van indrukken die - dat klopt wel - samenvloeien tot een contourloos geheel. Totdat je zo moe bent dat alles een donker gat wordt waarin je nog net de uitgang kunt vinden. En als je buiten komt is het ongelooflijk stil en doet de heldere lucht je lichaam sidderen. Je komt tot rust en beseft weer wie je bent. Je neemt afscheid van je kameraden en ziet dat de wereld nog niets veranderd is. Krantenjongens bezorgen hun laatste vracht, en de eerste kantoormannen paraderen al met hun attachékoffers, want er moet geld op de plank voor de thuisbasis. En tussen de gebouwen door zie je de zon weer opkomen.

Erik Brus

this review originally appeared here

Meer VJ en minder DJ!

Tien jaar geleden trok ik de stoute schoenen aan en benaderde regisseur Ian Kerkhof met de vraag of hij het goed vond als ik zijn film ‘Naar de Klote!’ zou remixen. Hij vond dat zo leuk dat ik alleen maar even langs hoefde te komen om in totaal 29 uur aan ruw materiaal op te halen. Ergens in maart 1997 vond de uitvoering plaats in de Effenaar, op de vaste woensdag film avond. Er waren zo’n 330 bezoekers (bij mijn weten nog steeds ongeëvenaard als film bezoekers record, en sinds de Effenaar geen films meer draait zal dat nog wel een tijdje blijven staan), waaronder Ian Kerkhof zelf, samen met zijn cameraman, editor en actrice. DJ’s draaiden platen, met een derde geluidsschuif voor enkele quotes of sfeergeluiden die vanaf de video’s kwamen. Die video’s waren verdeeld over zes spelers, in twee groepjes van drie verdeelt aangesloten op een videomixertje. Met joysticks kon geschakeld worden tussen de spelers.

Tegenwoordig is er een apparaatje, de DVJ1000 van Pioneer, dat alle bovenstaande gedoe vervangt. Wat leuk, denken vele DJ’s nu, ik kan videootjes bij mijn mixen laten zien. Maar tien jaar ontwikkeling van het fenomeen VJ heeft gelukkig geleid tot vele variaties op het thema ‘beeldbewerking’ dus voorlopig zal het geïnteresseerde publiek nog veelvuldig getrakteerd worden op al dan niet smakelijke snoepjes voor het oog.

Misschien moet de DJ zich zelfs zorgen gaan maken, want met een beetje knipwerk en herhaling zijn er bijzonder leuke ritmes te maken en voor de afwisseling zorgen dan spits gevonden quotes of desnoods het geluid van een woest ronkende motor. En dat is dan ongeveer waar Eboman ook al tien jaar geleden mee bezig was en Addictive TV momenteel furore mee maakt. DJ exit.

Spannende tijden, want terwijl het grote publiek eindelijk gewend raakt aan doorlopende videoprojecties, zet de volgende ontwikkeling zich al door.

Top 5 van VJ Stalker’s favoriete software:

1 visualJockey Gold
Eindeloos schuiven en friemelen met blokjes om op indrukwekkende snelheid effectcombinaties uit te rekenen.
http://www.visualjockey.com

2. Vjamm-pro
Als er dan toch geluid bij komt, superstrak met Vjamm.
http://www.vjamm.com

3. Max/MSP/Jitter
Als je het echt allemaal zelf wil doen. Visueel programmeren voor gevorderden.
http://www.cycling74.com

4. Resolume
De meest intuïtieve van het rijtje, nog steeds leuk voor het eenvoudige werk.
http://www.resolume.com

5. VJ-Central
Geen software, maar een door VJ’s bijgehouden gegevensbank met gekoppeld forum, dat erg druk bezocht wordt. De plek om eens rond te neuzen.
http://www.vjcentral.com/

Over de schrijver:
VJ Stalker (Jérôme Siegelaer) is al tien jaar actief als VJ en videokunstenaar. Website: http://www.dansmachine.nl

this article first appeared on cultuurxpres

Action ohne Inhalt - der Film zum Rave

Am Anfang steht ein Versprechen: “Wie heißt Du?” - “Jacky.” - “Was sind wir?” - “Zusammen.” - “Was wollen wir?” - “Volle Dröhnung!”
Mit diesem eheähnlichen Minimalgelübde ziehen Martijn und Jacky aus der niederländischen Provinz in die Drogenmetropole Amsterdam. Die ersten XTC-Pillen küssen sie sich noch gemeinsam von der nassen Zunge, dann driftet das junge Paar in der großen Stadt auseinander. Während Martijn mit geregeltem Bier- und Mariuhanakonsum seinem langhaarigen Hippie-Image treu bleibt, taucht Jacky immer tiefer in die drogengesättigte Techno-Szene hinein.
Die Kamera bleibt ihr dabei dicht auf den Fersen. Mit extremen Nahaufnahmen dringt sie förmlich in die Figuren ein. Im Rausch verlieren die Bilder ihren Halt, explodieren und zerlaufen zu grellbunten Gemälden. Kein Zweifel: Der niederländische Kultregisseur Ian Kerkof gibt sich mit hektischen Schnitten und digitalen Bildverfremdungen alle Mühe, das Lebensgefühl der Techno-Generation filmisch zu simulieren. Das ist optisch sehr beeindruckend und inhaltlich umso enttäuschender, denn Kerkhof reiht brav alle Klischees aneinander, die über die partysüchtige Jugend der 90er im Umlauf sind .
Jacky führt die typische Raver-Existenz. Am Tage jobbt sie in einem Szene-Laden. In der Nacht zieht sie von einer Party zur anderen. Als sie für den extracoolen JP mit Pillen zu dealen beginnt, verstrickt sie sich immer mehr in einem Netz aus kriminellen Machenschaften, sexueller Hörigkeit und drogenbedingter Abhängigkeit. Erst als Jacky am Tiefpunkt angelangt ist, hat sie die Kraft zur Umkehr - eine Biographie wie aus einer Broschüre des Landesdrogenbeauftragten.
Wasted gibt vor, hinter die Kulissen der Subkultur zu schauen und entdeckt dort mafiose Strukturen. Skrupellose DJs kämpfen sich mit schmutzigen Tricks an die Spitze der Charts. Dubiose Hintermänner profitieren von den Mega-Partys. Eiskalte Dealer mit langen schwarzen Mänteln greifen oft zu Knarre und Handy. Ian Kerkhof vermischt die Läuterungsdramaturgie seiner Geschichte mit halbherzigen Krimi-Elementen. “This is not a Tarantino-Movie. It’s reality” sagt der Party-Guru, bevor er von Dealern mit Kotellettenbärten zur Strecke gebracht wird. Ian Kerkhofs Film ist keins von beidem. Wasted zeichnet ein äußerst oberflächliches Sittengemälde der Techno-Szene. Die Hauptfiguren bleiben psychologisch unmotiviert. Ihre Gründe für den prallen Drogenkonsum scheinen Kerkhof genausowenig zu interessieren wie die Frage, warum diese Zeit diesen Lebensstil hervorgebracht hat. Stattdessen fließt alle Energie ins hochmoderne Styling der Bilder. Hemmungslos biedert sich Kerkhof der Szene an, die er so schick kritisiert. Dabei tut er genau das, was er der Partygeneration vorwirft: er versteckt die innere Leere hinter einer künstlichen, grellbunten Fassade. Wie formulierte ein Kollege nach der Vorführung so unvergleichlich: “Viele haben von Techno keine Ahnung. Aber nicht jeder macht daraus einen Film…

this review first appeared on ultimo

Ausgabe 54 vom 08.12.1998

Kinotip
Wasted!

“Wasted” ist ein Film von Ian Kerkhof über Techno und die Drogen, die dazugehören. Er läßt die Bilder rasen, bremst sie ab - je nachdem welche Substanzen sich seine Helden gerade reingepfiffen haben. In seinen besten Momenten erzählt der Film nicht nur von Techno, sondern ist Techno.

Jacky und Martijn, beide 19, sind verliebt und gerade in die Großstadt gezogen. Jacky findet schnell einen Job und zwei Freundinnen, die sie unter ihre Fittiche nehmen und in die Party-Szene einführen. Martijn dagegen sitzt zu Hause, surft im Internet, hat Fußball im Kopf und zieht Marihuanapflanzen. Die beiden driften langsam aber unweigerlich auseinander. Jacky beginnt eine heimliche Affäre mit JP, der schon älter ist und Geld zu haben scheint. Aber JP dealt mit Pillen. Als Martijn von der Affäre erfährt, zieht er aus und verläßt seine Freundin. Drogenmißbrauch, jede Menge Parties bis zum Morgengrauen und die Beziehung mit JP werden schließlich auch Jacky zuviel. Sie will raus, doch so leicht läßt JP sich nicht abschütteln. Er droht mit Gewalt. Jacky ist am Ende mit ihren Nerven - und wendet sich an Martijn.

Der Film läuft im Kommunalen Kino, Mengstraße 35, am 12. und
13. Dezember, jeweils um 20 Uhr.

this review originally appeared here

IMDb user comments für
Naar de klote! (1996)
Index 4 comments in total

New technology as a basis for techno-movie, 3 October 1999
Author: Ton Heijnen von Nijmegen, The Netherlands

Ian Kerkhof made a real statement by creating this project. Naar de Klote! is the first long movie entirely filmed in Digital Video, which opens a new world of possibilities. Digital music and the Dutch techno-scene are the bases for the story. If you are fond of new technology and digital images this film is a ‘must see’.

A nice trip…., 29 June 2003
7/10
Author: Koen von Holland

This movie gives the viewer a nice view in the Dutch drugs-scene, 7 years ago… The movie is fresh and unique, and will leave the viewer with in trance. Negative: The fake accent of main-actress Fem van der Elsen. She is just trying too hard.

yoyo is de best, 1 July 2003
10/10
Author: vlvetmorning98 von Marina del Rey, CA

jorinde moll is my aunt so her character was the best!!!!!!! I hope more people see and love this film. Unfortunately, this film is only available on the PAL format. If you understand Dutch, this film is a must-see!

Stinker, 26 January 1999
Author: anonymous

This might very well be one of the worst looking films around. With acting that will make your toes curl.

these comments originally appeared here